Homo Erasmus

Σάββατο, Σεπτεμβρίου 10, 2005

Düsseldorf (η παραμονη)

Φτάσαμε!
Ολα ειναι νέα, διαφορετικά, ασυνήθιστα...
Αρχιτεκτονική, μέσα μαζικής μεταφοράς, η οργάνωση του FH, κανόνες της εστίας, το φαγητό της καφετερίας, οι ήχοι και ο ρυθμός της γλώσσας, οι ανθρώπινες φυσιογνωμίες, ο τρόπος εργασίας, τα χρώματα των δρόμων, των δέντρων, του ουρανου, ο καιρός.

Ο καθηγητή μας, μας χάρησε τον χάρτη της πόλης, μας έδειξε τις στάσεις του τράμ, μας σύστησε στους άλλους καθηγητές, σε Έλληνες συμφοιτητές (για να μη μας πιάνει μοναξιά), σε Γερμανούς (για να μας κοινωνικοποιήσει), μας έδειξε το γραφείο του και είπε μη διστάσετε να έρθετε σε μένα εαν έχετε πρόβλημα.

Μας δώσαν μια εργασία, και μας είπαν
αυτό ειναι το θέμα μας, ενημερωθήτε, διαβάστε, ρωτήστε, κάντε. Είστε ελευθεροι να αποφασίσετε τι, πως και με ποιο ρυθμό θα την κάνετε, αρκεί η δουλεία να γίνει έγκαιρα.

Γνωρίσαμε άλλους Ερασμίτες, από την Πορτογαλλία, Βέλγιο, Γαλλία, Αγγλία. Παίξαμε ποδόσφαιρο και γιορτάσαμε πάρτυ με Γερμανούς, Ιταλούς, Μαροκάνους, Παλαιστίνιους, Αμερικάνους, Κινέζους...

Μαλλώσαμε οι δυο έλληνες φοιτητές.

Και συνέχισα μόνη μου την εξέλιξη.
Πήρα μάθηματα γλώσσας, μαζί με άλλους νέους από την Λιθουανία, Ταιβάν, Ιαπωνία, Ρουμανία...

Στα πάρτυ προτιμούσα να μιλώ, παρά να ακούω τους άλλους, ήταν ποιο εύκολο.

Μερικές φορές έβαζα το μυαλό στην off θέση, όταν παρακουραζόμουνα ακουγοντας τη γλώσσα και προσπαθώντας να την καταλάβω.

Πολλά βράδια κοιμώμουν με ακουστικά ακούγοντας ραδιόφωνο, με την ιδέα ότι θα μάθαινα έτσι ευκολότερα την προφορά.

Το θεωρούσα άδικο, ότι παιδάκια 5 χρονών μιλούν καλύτερα από εμένα τα γερμανικά.

Επισκευτηκα μια Ελληνίδα Ερασμίτησα στη Γαλλία και γνωρίσα άλλους Ερασμίτες από την Ολλανδία.

Φλερταρισα, με φλερταρισαν, ερωτευτηκα.

Ειχα φίλο στην Έλλάδα που αλληλογραφούσα, τον χώρισα γραφοντάς του ένα γράμμα.

Ενοιωσα μόνη μου μακριά από την οικογένεια, τους πήρα τηλέφωνο για να μου ευχηθούν στη γιορτή μου.

Για να ξεπεράσω τη αβάσταχτη ησυχία του δωματίου μου τα σαββατοκύριακα, δανείστηκα μια κιθάρα από μια συμφοιτήτρια και συγκάτοικο της εστίας.

Πηγαμε ταξείδι με το αυτοκίνητο στην Πορτογαλλία. Στο δρόμο καναμε στάση σε campings της Γαλλίας. Στην Ισπανία είχαμε ατυχημα. Το αυτοκίνητο έμεινε σε νεκροταφείο αυτοκινήτων στη Guatelahara, εμεις συνεχίσαμε μέσ'τα αίματα και με την μυρωδιά της βενζίνης στα ρούχα μας, με το λεωφορείο, μετρο και τραίνο για Λισαβώνη.

Μας φιλοξενούσε η οικογένεια ενός Ερασμίτη που γνωρίσαμε στο Düsseldorf, που είχαμε συναντήσει στη Γαλλία.
Παντρεφτήκανε και μας καλέσανε να περάσουμε τη πρωτη εβδομάδα του μήνα του μέλιτος τους παρέα στο Algarve.

3 μέρες με το λεωφορείο επιστρέφαμε. Πορτογαλλία, Γαλλία, Βέλγιο, Γερμανία.

Σε λίγες μέρες παραδώσαμε τις εργασίες. Σε λίγες μέρες πετάξαμε.
Όχι μαζί, η φιλια μας είχε εξαφανιστεί.

Το αεροπλάνο μου προσγειώθηκε στο Ελληνικό.
Λίγες στιγμές αργότερα διαβάζει η αδερφή μου τις σκέψεις μου...
σκ... επέστρεψα!

Στις 26 Οκτωβρίου 1992 το απόγευμα.

7 comment(s):

Ενδιαφέρουσα η Ιστορία σου.Κι'έγω "Πατριώτης" είμαι καθώς πήγα με Εράσμους στη Bonn (εσύ βέβαια ήσουν σε Landeshauptstadt αλλά εγώ στην ehemalige Bundeshauptstadt ;) ).Η διαφορά είναι ότι εγώ πήγα 10 χρόνια αργότερα,τον Οκτώβριο του 2002,στην εποχή του Euro,του GSM και του Internet.Επίσης το δικό μου εράσμους πολλοί κακεντρεχείς φίλοι το έχουν χαρακτηρίσει "Ξενεράσμους" καθότι απουσιάζουν σχεδόν εντελώς οι ιστορίες ανεξέλεγκτου πάθους,λάθους κλπ κλπ.Αλλιώς οι ομοιότητες είναι πολλές..το πολιτισμικό σοκ,η αγωνιώδης προσπάθεια να μάθω γερμανικά σε χρόνο μηδέν (όχι επειδή ζήλευα τα πεντάχρονα αλλά επειδή είχα προβλήματα επικοινωνίας με συνομηλίκους),τα ταξίδια (αν και ΠΟΛΥ πιο συντηρητικά απο τα δικά σου ;) ) η γερμανική οργανωτικότητα και τόσα άλλα...btw..όμορφη πόλη το Düsseldorf.Είχα πάει 2 φορές για βόλτα....Λέω κι'εγώ να γράψω την ιστορία μου αλλά φοβάμαι μήπως πέσουν πολλά δύο χρονικά για Εράσμους στην ίδια περιοχή της Γερμανίας μαζί ;)

By Blogger D., at Σάβ Σεπ 10, 11:57:00 π.μ. 2005  

Γιατί όχι, οι ιστορίες μας φυσικά μοιάζουνε αλλά είναι προσωπικές άρα απολύτα διαφορετικές.

Και Bonn δεν ειναι Düsseldorf, με τόσα μουσεία, [κατάλοιπα] κυβερνητικών κτηρίων... Μια μικρή πόλη που αγωνιζόταν να αποκτίσει σημασία και profil γιατί έτυχε να την διαλέξουν για πρωτευσα...

To eramus μερικοί στο πανεπιστημιο το λέγανε
orgasmus, βλεπεις λοιπόν πόσο διαφορετικές είναι οι εμπειρίες μας :-)

By Blogger ViSta, at Σάβ Σεπ 10, 02:53:00 μ.μ. 2005  

:)
@d.,
To homo Erasmus είναι πάντα ανοιχτό σε εμπειρίες(για αυτό δημιουργήθηκε), αν αποφασίσεις να τις μοιραστείς, πες το.

Όσο για τη Γερμανία, έχει όντως πολύ σουξέ.
Κανείς για Βερολίνο;;;

By Blogger ttallou, at Σάβ Σεπ 10, 02:57:00 μ.μ. 2005  

Οκ! Σας προειδοποιώ όμως ότι η διήγηση θα είναι αναλυτικότατη :P.

By Blogger D., at Σάβ Σεπ 10, 04:09:00 μ.μ. 2005  

Γράφεις πολυ ωραία...

Τα λέμε...

By Blogger Dark Angel, at Δευ Σεπ 12, 11:34:00 μ.μ. 2005  

Vista...

By Blogger Dark Angel, at Δευ Σεπ 12, 11:36:00 μ.μ. 2005  

@dark angel: thx :-) προσπαθησα να φερω τις αναμνησεις στην τωρινή μου πραγματικότητα, δεν ειναι προσφατες βλεπεις, και ηταν σαν να τις μετρουσα, πρωτη, δευτερη, η επομενη, η μεθεπομενη ...

By Blogger ViSta, at Τρί Σεπ 13, 11:52:00 π.μ. 2005  

Post a comment

<< Home