Homo Erasmus

Σάββατο, Ιουνίου 18, 2005

Η erasmoιστορία μου: Επεισόδιο δεύτερο - Η πρώτη επαφή με την χώρα

Δίνω όλα τα λεφτά του κόσμου σε όποιον με κάνει να ξεχάσω εκείνη την μέρα. Και όχι επειδή έφευγα, αλλά επειδή πλήγωσα το πιο αγαπημένο πρόσωπο στην ζωή μου. Τον πατέρα μου.

Η Nenya άυπνη εδώ και μέρες. Λιωμένη στο κλάμα. Τρελαμένη κυριολεκτικά.
Δεν ήξερα τι μου γινόταν. Έχω ένα κενό στην μνήμη μου από την στιγμή που έγινε η αναγγελία για την πτήση μέχρι την στιγμή που μπήκα στο αεροπλάνο.
Πριν φύγω, έστειλα ένα μήνυμα στο αγόρι μου και στον αδερφό μου για να τους πω ότι τους αγαπώ.

Το ταξίδι ήταν κουραστικό. Ο καιρός χάλια. Εγώ άυπνη, νηστική και με 35 κιλά πράγματα (1 μεγάλη βαλίτσα, ένα σάκο, μια τσαντα στην πλάτη, την τσάντα μου και το βαλιτσάκι με το laptop, όλα τίγκα γεμάτα). Εκεί που ήταν να φτάσουμε στην Vaasa με 2 αεροπλάνα και 1 τραίνο, βρεθήκαμε να τρέχουμε να αλλάζουμε 3 αεροπλάνα, 1 λεωφορείο και 3 τραίνα...

Μετά από 3 ώρες καθυστέρηση στο αεροδρόμιο της Πράγας, φτάσαμε αργά στο Helsinki, χάσαμε το τραίνο και δεν ξέραμε πώς να φτάσουμε στην Vaasa. Δεν ξέραμε καν πως να επικοινωνήσουμε με την κυρία Camilla που μας περίμενε στις 22.28 το βράδυ στον σταθμό... τον μοναδικό “γνωστό” που είχαμε στην χώρα.
Δεν ξέρω καν πως μου ήρθε να ρωτήσω στον σταθμό του Tikkurila αν υπήρχε κάποιος, οποιοσδήποτε τρόπος να φτάσουμε στην πόλη. Πρέπει να είχα πολύ απελπισμένο ύφος όταν (μπαίνοντας φουριόζα μέσα στην αίθουσα) προσπαθούσα σαστισμένη να εξηγήσω στα ελληνοαγγλικά, γρήγορα και χωρίς αναπνοή που θέλαμε να πάμε! Η κυρία στο ταμείο στα φινλανδικά (!!!) μου πρότεινε μια εναλλακτική διαδρομή. Δεν ήξερε αγγλικά και παρόλα αυτά δεν με κρέμασε. Προσπαθούσε να βρει τρόπο να μου εξηγήσει τι γίνεται με τις μετεπιβιβάσεις στα τραίνα για να μην χαθούμε. Τελικά κλείσαμε εισιτήρια 5 λεπτά πριν κλείσει το ταμείο...
Θυμάμαι τον εαυτό μου να αρπάζει όποια βαλίτσα έβρισκε μπροστά του και να τρέχει πάνω στο χιόνι. Είχαμε 3 λεπτά να αλλάξουμε τραίνο και σε αυτά τα 3 λεπτά έπρεπε να αφήσεις το ένα τραίνο, να κατέβεις σκάλες, να ανέβεις κάτι άλλες και να βρεις σε ποια γραμμή ήταν το τραίνο που έπρεπε να πάρεις…
Πάλι καλά είχε “ζέστη” εκείνη την νύχτα… -15…
Θυμάμαι ότι όταν ανέβαινα για 3η φορά τις σκάλες, ένας νεαρός μου άρπαξε τον σάκο από το χέρι, τον ανέβασε ως την κορυφή της σκάλας, τον άφησε εκεί και έφυγε. Δεν πρόλαβα να του πω ούτε ευχαριστώ!

Στο πρώτο τραίνο που μπήκαμε, κοιτούσαμε σαν χάνη... διόροφο Intercity παρακαλώ! ο διάδρομος ήταν σαν ρεσεψιόν ξενοδοχείου!

Μετά από πολύ τρέξιμο και πολύ τύχη (μέσα στην τρελή ατυχία μας) φτάσαμε. Εκεί μας περίμενε μια χαμογελαστή Φινλανδέζα και μας οδήγησε με το αυτοκίνητό της στο διαμέρισμά μας. Μου έκανε τρομερή εντύπωση όταν μπήκα στο σπίτι και απλά έσπρωξα την πόρτα για να κλείσει (η οποία ήταν η μισή από γυαλί).
«Συγγνώμη… πως κλειδώνει?» ρώτησα περιεργάζοντας την πόρτα.
«Μα… δεν κλειδώνει. Απλά την σπρώχνεις.» (εκεί κάπου χαζεύω)
«Με συγχωρείτε, αλλά… δεν έχει εγκληματικότητα η περιοχή? Είναι πολύ εύκολο να ανοίξει κάποιος την πόρτα έτσι και…».
Μέχρι να ολοκληρώσω την πρόταση, η φωνή μου όσο πήγαινε και χαμήλωνε βλέποντας το παραξενεμένο ύφος της Φινλανδέζας. Πραγματικά, πρέπει να την προσέβαλα εκείνη την στιγμή!

Το βράδυ εκείνο, ήταν εφιαλτικό. Το σπίτι άδειο. Το μυαλό μου τρελαμένο από τις χιλιάδες σκέψεις που είχα μέσα. Και μεταξύ των άλλων είχε μια ησυχία που με τρέλαινε. Με τρέλαινε κυριολεκτικά! Και όλο αυτό μου βγήκε σε μίσος.
Ήθελα να βγω έξω και να ουρλιάξω "ΡΕΕΕΕΕΕΕΕ!!! ΔΕΝ ΜΙΛΑΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ Κ@!$@$ΧΩΡΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ??????"
Την επόμενη μέρα, ξυπνάω και έξω ήταν νύχτα. Αυτό, όπως καταλαβαίνεις, δεν βοήθησε και πολύ την ήδη ξεσκισμένη ψυχολογία μου. Βρίσκω τις άλλες που είχαν ξυπνήσει ήδη και τους κάνω την εξής δήλωση: "Εγώ δεν μένω εδώ μέχρι τον Ιούνιο. Δεν θα αντέξω. Θα κλείσω το εισιτήριό μου και θα φύγω".
Ήμουν έτσι όπως ήμουν και όσο περνούσαν οι μέρες τόσο χάζευα εγώ. Μεταξύ των άλλων, μου ήρθε και καπάκι ένα γερό κρύωμα και μία ωτίτιδα. Και έξω να έχει -20...

Μετά από καμιά βδομάδα μιλάω με τον πατέρα μου κλαίγοντας και του λέω ότι θέλω να φύγω. Η απάντηση του ήταν ότι αν είναι να πεθάνω, ας φύγω αύριο κιόλας.

Φαντάσου σκηνικό στο τηλεφώνημα: «Θέλω να φύγω. Δεν αντέχω άλλο εδώ. Να μου κλείσεις το εισιτήριο αμέσως!» «Πότε θέλεις να φύγεις? Θέλεις αύριο? Να σου κλείσω το εισιτήριο και να φύγεις αύριο? Πες! Ένα τηλέφωνο είναι μόνο! Και έρχεσαι με την μία. Χέσ’τα τα λεφτά. Δεν θέλω να πάθεις και τίποτα. Να πάρω τηλέφωνο το πρακτορείο? Για αύριο είναι καλά? Πες!»
Nenya: «όχι όχι! Δεν θέλω να φύγω αύριο! Μην μου κλείσεις το εισιτήριο! Είναι ωραία εδώ! Μη! μη!»

Την ξέρετε την αντίστροφη ψυχολογία? Ε, σε εμένα έπιασε. Και από την στιγμή που άκουσα την φράση «ένα τηλέφωνο είναι και έφυγες» εκεί τελείωσαν όλα...
….και άρχισαν οι διακοπέεεεεεεεεεεεεεεες!

Συνεχίζεται...

10 comment(s):

Τη διάβασα λίγο βιαστικά την ιστορία (οπότε, μάλλον θα επανέλθω με εκτενέστερο σχόλιο) και αυτό που έχω να πω για όσα περάσες είναι το λαλίστατο:
ΟΥΑΟΥ!!!
Κατά τα άλλα τα περί εγκληματικότητας μου θυμίζουν τη ρήση του ξάδερφού μου που μόλις επέστρεψε από Erasmus στη Φινλανδία και σχολίασε:
"Τα πάντα εκεί είναι τόσο τακτοποιημένα που σου 'ρχεται να κάνεις έγκλημα για να νιώσεις ζωντανός!"

By Blogger ttallou, at Σάβ Ιουν 18, 06:59:00 μ.μ. 2005  

Άσχετο, αλλά βγαίνουν και σε σας τόσο μεγάλα γράμματα στα σχόλια;
Ή μήπως εγώ κάτι ρύθμισα υπερβολικά για τη μυωπία μου;

By Blogger ttallou, at Σάβ Ιουν 18, 07:02:00 μ.μ. 2005  

Μουχαχαχα...Suomi δεν μου θέλατε δις Nenya?Καλώς τη φάγατε τη φρίκη.Αν και απ'ότι έχω καταλάβει μετά περάσατε πολύ καλά.Πρέπει να είναι πολύ όμορφη χώρα η Φινλανδία.Αυτό που μάλλον "σκοτώνει" είναι η πολύ παράξενη για τα ελληνικά δεδομένα κοινωνική δομή και οι απίστευτα παγωμένες διαπροσωπικές σχέσεις.
Καταευχαριστήθηκα το εξής απόσπασμα για το οποίο και σας συγχαίρω:

Η κυρία στο ταμείο στα φινλανδικά (!!!) μου πρότεινε μια εναλλακτική διαδρομή. Δεν ήξερε αγγλικά και παρόλα αυτά δεν με κρέμασε.

Μουαχαχάχα...αυτό είναι η απάντηση στους αφελείς οίτινες πιστεύουσι ότι εις το Σούομι και τη Σκανδιναβία γενικώτερα οι πάντες μιλούν άπταιστα αγγλικά...ΑΧΑΧΑΧΑΧΑ....
Minä en puhu englantia

αυτό ισχύει ΜΟΝΟ για ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΕΣ πληθυσμιακές ομάδες,λ.χ φοιτητές πληροφορικής ,ή μεγαλοεπιχειρηματίες και γενικώτερα άτομα ενός ΑΛΦΑ μορφωτικού επιπέδου.Και επιτρέψτε μου να χρησιμοποιήσω αυτό το βήμα για να προβάλλω την πεποίθηση ότι οι Έλληνες είναι ο γλωσσομαθέστερος λαος στην Ευρώπη.

By Blogger D., at Σάβ Ιουν 18, 08:29:00 μ.μ. 2005  

What is you re blog about ??

If you want more, check out:

http://www.crewkoos.blogspot.com

By Blogger Crew Koos, at Πέμ Ιουν 23, 01:49:00 μ.μ. 2005  

Περί Φινλανδίας τα έχουν τραγουδήσει οι Monty Pythons στη σχετική ωδή τους Finland.

Chorus: Finland, Finland, Finland.
The country where I want to be,
Pony trekking or camping,
Or just watching TV.
Finland, Finland, Finland,
It's the country for me.
Verse: You're so near to Russia,
So far from Japan.
Quite a long way from Ca
iro,
Lots of miles from Vietnam.
Chorus: Finland, Finland, Finland.
The country where I want to be,
Eating breakfast or dinner,
Or snack lunch in the hall.
Finland, Finland, Finland,
Finland has it all.
Verse: You're so sadly neglected,
And o
ften ignored,
A poor second to Belgium,
When going abroad.
Chorus: Finland, Finland, Finland.
The country where I quite want to be,
Your mountains so lofty,
Your treetops so tall.
Finland, Finland, Finland,
Finland has it all.

Repeat: Finland, Finland, Finland.
The country where I quite want to be,
Your mountains so lofty,
Your treetops so tall.
Finland, Finland, Finland,
Finland has it all.

Fade: Finland has it all...

Περιμένουμε τη συνέχεια 99% των ερασμοιστοριών έχουν happy end :-)

By Blogger LemmyCaution, at Σάβ Ιουν 25, 06:15:00 μ.μ. 2005  

χμμμ... Μην τα γράψεις αυτά στο βιογραφικό σου... :)

By Blogger Yannis, at Δευ Ιουν 27, 05:49:00 π.μ. 2005  

d. Το 90% των σκανδιναβών μιλάνε ΑΠΤΑΙΣΤΑ ΑΓΓΛΙΚΑ!

Αρετούλα το αεροπλάνο της CSA μου θύμισε πολλά όπως και η φάση με τα τρένα...

Εμείς είχαμε 10 λεπτά για να αλλάξουμε τραίνο στο Seinajoki..να κατέβουμε απο την μία πλατφόρμα και να ανέβουμε στην άλλη...

Πόπο...


Πάω να χαζέψω τις φιλανδο-φωτογραφιούλες μουυυυυ

By Blogger ka8y, at Τρί Ιουλ 05, 10:43:00 μ.μ. 2005  

Κι εγώ έχασα το τρένο στο Seinajoki!! Ευτυχώς όμως το επόμενο ήταν σε 1 ώρα και η υπάλληλος στο σταθμό εκεί μου άλλαξε το εισιτήριο δωρεάν!! Μόλις βρήκα το μπλογκ σου!

By Blogger Kid On High Street, at Τετ Οκτ 26, 03:51:00 μ.μ. 2005  

moriesta παιδες,οτι και να λετε η φινλανδια ειναι η πιο γαματη χωρα που εχω παει(ερασμους και εγω). εγω ειχα να αλλαξω 3 λεπτα τρενο στην λαπουα φρικη...... και τελικα το εχασα και περιμενα το πρωι να παρω το αλλο. καλα στο δυοροφο οπως ειπες και εσυ τρενο εκανα μια ωρα να παω στο καπνιστηριο(ενα μερος για 8 θεσεις και μεσα να εχει 1000 χαμος απο καπνο)εσυ απο οτι βλεπω κρυο χαρακτηρησες το -25 εγω δυστηχως και ευτυχως πετυχα -39 να ναι καλα τα ισοθερμικα. δεν εκανες ομως καμια αναφορα στο οτι εκει τρωνε μεσημεριανο στης 11,30 και βραδυνο στης 4(καλα το φαγητο ειχε παντα πατατα). εκει παντως εφαγα και την πρωτη πορτα σε κλαμπ στην ζωη μου.οσο για την εγκληματικοτητα οντως μηδενικη αλλα να μου πεις ποιος θα μπει μεσα απο τα διπλα παραθυρα και πορτες??? δεν ξερω αν ανακαλυξες οτι αν σηκωσεις το χερουλι προς τα επανω κλειδωνουν οι εσωτερικες πορτες(αργισα αλλα το καταλαβα οταν προσπαθουσα να κλειδωσω οταν εκανα μπανιο μια μερα). να μην σας κουραζω αλλο αλλα οποιος θελει περισσοτερα ας στειλει ενα email sto gnalpa@yahoo.gr περιμενω οποιον ειναι γκαυλομενος με την χωρα αυτη. και με πολλες φοτο μου. με αγαπη ο Finalndos

By Anonymous Ανώνυμος, at Σάβ Μαΐ 27, 12:05:00 π.μ. 2006  

Εγγληματικοτητα στη Φινλανδια;;; χαχαχαχα! Καλο! Μονο αν υπαρχει κανενας Ελληνας!
Παρολα αυτα εγω ειχα δωματιο στη χλιδη, ιντερνετ, μου δωσανε laptop απο τη σχολη εκει, και πληρωνα 180ε για το σπιτι. Και εννοειται οτι κλειδωνε το δωματιο¨:)
Με απογοητευσε στο οτι συμφωνα με αυτα που λες δεν ειναι παντου εκει ετσι.
Καλα εκανες και δεν αλλαξες γνωμη. Θα εχανες πολλα υπεροχα πραγματα.

By Blogger Kuopiotis, at Τετ Ιουλ 19, 02:32:00 π.μ. 2006  

Post a comment

<< Home