Homo Erasmus

Νοέμβριος

2009-12-01T06:36:00.001+02:00

Ο Νοέμβριος ήταν κάτι σαν την άνοιξη… Ταξιδάκια στο Ελσίνκι και άλλες πόλεις της περιοχής έδωσαν μια άλλη νότα στη ζωή και την παραμονή εδώ. Ακόμα και η ζωή στο χωριό ξεκίνησε να γίνεται υποφερτή. Η αλήθεια είναι ότι απομακρύνθηκαν και κάποια άτομα του EILC που εν τέλει κρατούσαν την όλη παρέα μακριά από καινούρια άτομα.

Κάναμε και εμείς το άνοιγμα μας στην κοινωνία του Erasmus που λέτε… (ελπίζω να το κάναμε καλύτερα από το άνοιγμα που έκανε το Πα.Σο.Κ. στην ελληνική κοινωνία). Άρχισε λοιπόν το Erasmus να μοιάζει με αυτά που έλεγαν όλοι οι υπόλοιποι που είχαν πάει πριν. Βρίσκω και σε κάποιο μεσημεριανό μια κοπέλα από την Πολωνία. Ήταν στα μαθήματα γλώσσας στο Ελσίνκι και λίγο πολύ είχε περάσει από τα ίδια στάδια που είχα περάσει και εγώ. Αμέσως ξεκινήσαμε να μιλάμε και δεν αργήσαμε πολύ να δεθούμε. Έστω και αργά φάνηκε να βρίσκω κάποιον να καταλαβαίνει το τι υπάρχει μέσα στο κεφάλι μου..

Στις πολλές συζητήσεις μας, γυρνάει με τα σπαστά, αλλά παράλληλα cute αγγλικά της και μου λέει: «Όταν με ρώτησαν στην χώρα μου γιατί θέλω να πάω Erasmus τους απάντησα για να γνωρίσω άλλους ανθρώπους, νοοτροπίες και πολιτισμούς. Στην πραγματικότητα όμως, αυτό που γνώρισα καλύτερα εδώ ήταν ο ίδιος μου ο εαυτός».

Και μένω κόκαλο!!! Έχει δίκιο. Αυτό που έμαθα εδώ είναι το τι πραγματικά θέλω ΕΓΩ ως άνθρωπος, τι με γεμίζει και τι όχι. Έμαθα να επιβιώνω σε περίεργες καταστάσεις και να αντιμετωπίζω τα πάντα και με λίγο χιούμορ. Έμαθα ότι το να κάνεις πράγματα για τον εαυτό σου είναι κάτι αναγκαίο όταν δίνεις πολλά στους άλλους γιατί κάποια στιγμή στερεύεις και δεν μπορείς να χαροποιήσεις τους άλλους, αλλά κυρίως δεν μπορείς να χαρείς εσύ.

Σήμερα, βλέπω το Erasmus μου με πολύ πιο θετικό μάτι. Ωστόσο, δεν παύει να είναι μια περίοδος της ζωής μου που είχα μυθοποιήσει και όταν ήρθε η ώρα να τη βιώσω δεν μου ήρθε όπως την περίμενα. Δεν είναι όλες οι περιπτώσεις ίδιες. Δεν μπορούν όλοι να έχουν το ίδιο καλά συναισθήματα από κάτι.

Αν και ακόμα δεν έχει τελειώσει το Erasmus, μπορώ να βγάλω κάποια συμπεράσματα, μόνο 18 μέρες έμειναν και από αυτές πάνω από τις μισές είναι σε ταξίδια εκτός βάσης. Θα προτείνω σε όλους τους επόμενους να πάνε!!! Κακά τα ψέματα είναι εμπειρία ζωής και δεν την ζεις εύκολα εκτός πλαισίου… Δεν είναι όσο τέλεια την έχουμε σχηματίσει κάποιοι στο μυαλό μας, τουλάχιστον όχι στην αρχή.

Η λύση είναι στο να μην κλειστείτε και να μην κάνετε παρέα μόνο με συγκεκριμένα άτομα. Μπορεί να είναι η παρέα σας και τα καλύτερα παιδιά του κόσμου!!! ΟΜΩΣ, αυτό θα σας εμποδίσει από το να γνωρίσετε κόσμο που μπορεί να λατρέψετε, να κάνετε τρομερή παρέα, να σας βοηθήσουν απίστευτα, ακόμα και να τα ερωτευτείτε.

Απομάκρυνα πολλά άτομα που απ’ ό, τι μου είπαν προσπάθησαν να με πλησιάσουν γιατί ήμουν προσκολλημένος σε κάποιους ανθρώπους και κάποιες καταστάσεις. Μιλήστε σε όλους. Δεν θα σας παρεξηγήσει κανείς και δεν πρόκειται να σας φάει και κανείς. Να είστε αυθεντικοί και μόνο αυτό θα είναι το διαβατήριό σας.

Εγώ μπορεί να μην είχα το τέλειο εράσμους, αλλά είχα τουλάχιστον έναν τέλειο τελευταίο μήνα (μπορεί και δίμηνο, αν συνεχίσουμε έτσι)!!! Η ζωή είναι εκεί έξω! Ας την αράξουμε από το χέρι και να τρέξουμε μαζί της. Αν την κοιτάμε από το παράθυρο δεν βγαίνει τίποτα!!!

Mal Erasmus...comme Mal Education...

2009-12-01T05:21:00.001+02:00

«Το Erasmus είναι μια μοναδική εμπειρία για τον καθένα! Ο καθένας το ζει μοναδικά»

Αυτά είναι που έλεγα… Τελικά θα το αλλάξω λίγο… όλοι το ζούμε από διαφορετικές οπτικές γωνίες, αλλά πάντα υπάρχουν κάποια άτομα που στέκονται δίπλα σου, βλέπουν περίπου ό, τι βλέπεις και εσύ, αλλά μπορούν να σου περιγράψουν και τι γίνεται λίγο παραπέρα.

Έτσι έγινε και με εμένα! Όπως ίσως καταλάβατε το δικό μου Erasmus δεν ήταν πετυχημένο από την αρχή. Δεν ξέρω αν είναι πετυχημένο τώρα, αλλά σίγουρα στο τέλος το πρόσημο θα είναι θετικό!

Πέρασα έναν μήνα υπέροχο στα μαθήματα γλώσσας (Αύγουστος), δύο μήνες εσωστρέφειας και σχεδόν κατάθλιψης θα έλεγα τους δύο επόμενους (Σεπτέμβριος και Οκτώβριος) και ένας μήνας που είχε πολύ μεγάλη επίδραση στο τι νιώθω (Νοέμβριος). Ας τα πάρουμε με τη σειρά όμως:

- Αύγουστος

Ήταν ο μήνας των μαθημάτων εντατικής γλώσσας. Ήταν ένας έντονος μήνας με όλη τη σημασία της λέξης έντονος αφού κάναμε δέκα χιλιάδες πράγματα κάθε μέρα και δεν προλαβαίναμε να συνειδητοποιήσουμε πότε πέρασε ο καιρός!! Ήταν μια μεγάλη μέρα στο μυαλό όλων μας!!

- Σεπτέμβριος και Οκτώβριος

«Και ύστερα ήρθαν οι μέλισσες»! Έρχεται ο Σεπτέμβριος και μαζί του και οι καινούριοι!!! Η σύγκριση με τα παιδιά του EILC (Erasmus Intensive Language Course) και το δέσιμο που είχαμε με αυτά είναι αναπόφευκτη!! Ήρθαν οι βάρβαροι!!! Άνθρωποι που έχουν στόχο μόνο το πάρτι και το πώς θα γαμήσουν περισσότερο κόσμο!!! Εντάξει, δεν λέω… το Erasmus τα έχει και αυτά και δεν λέω ότι είναι άσχημα να υπάρχουν, αλλά δεν είναι μόνο αυτά!! Συνέπεια; Κλειστήκαμε τα άτομα από το EILC μεταξύ μας. Από τη μία είναι καλό γιατί δεθήκαμε, αλλά από την άλλη αποκλειστήκαμε και από τους άλλους! Σαφώς και γνωρίσαμε κόσμο και βγήκαμε και μαζί και με τους «άλλους», αλλά πάντα ήταν δορυφόροι…

Ωστόσο, εδώ θέλω να τονίσω ότι δεν λάβαμε και τις καλύτερες συμπεριφορές από τα άτομα που ήρθαν. Πολλοί υπερόπτες δυτικοευρωπαίοι που ούτε λίγο ούτε πολύ μας θεωρούν κατώτερους και ότι μας ταΐζουν και ότι είμαστε οι φτωχοί συγγενείς. Σαφώς παντού υπάρχουν εξαιρέσεις, αλλά αυτό συμβαίνει με όλους και με όλα. Μιλάω για τη γενική τάση!

Πολύ σημαντικό παράγοντα να πω επίσης ότι έπαιξε και η πόλη στην οποία βρισκόμαστε. Είναι πολύ μικρή και στην άκρη του χάρτη της Φινλανδίας. Αποτέλεσμα είναι να είμαστε σχετικά απομονωμένοι, χωρίς πολλές επιλογές και τάσεις κατάθλιψης (όπως οι περισσότεροι Φινλανδοί άλλωστε…). ~~~οπότε παιδιά, Erasmus σε πόλη κοντά στον πολιτισμό!!!~~~. Το ότι η πόλη είναι μικρή ίσως φταίει επίσης και για το γεγονός ότι βιώσαμε και έναν πολύ καλά συγκαλυμμένο ρατσισμό. Όχι από όλους, αλλά ακούσαμε πράγματα από καθηγητές όπως: «Δυστυχώς στον δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ο Χίτλερ δεν νίκησε»! και εκεί είναι που έρχεται ο international student να πάθει το μεγάλο του σοκ!

Δεύτερο σοκ ήταν προσωπικό. Επειδή σπουδάζω στην Εκπαίδευση, είχα πάρει ένα μάθημα που έλεγε για το Φινλανδικό σύστημα Εκπαίδευσης και το πώς αυτό επηρεάζει τη σχολική ζωή. Πολλοί από εσάς ίσως να γνωρίζετε το PISA. Είναι ένα τεστ που διοργανώνει ο ΟΑΣΣΑ (ή κάπως έτσι… οικονομικός οργανισμός είναι) και εξετάζει τι δεξιότητες αναπτύσσουν τα παιδιά και αν έχουν κριτική σκέψη και λοιπά. Αυτά εξετάζονται με γραπτές εξετάσεις σε διάφορα αντικείμενα κάθε τόσο, αλλά παράλληλα έχει και ποιοτικά χαρακτηριστικά.

Σε μια παρουσίαση για αυτό το πρόγραμμα, η δασκάλα που το παρουσίαζε έκανε διάφορα πικρόχολα σχόλια για την Ελλάδα, καθώς κάποιες εφημερίδες έλεγαν ότι «ενώ η Ελλάδα πάτωσε (η Φινλανδία ήταν πρώτη), τα δικά μας παιδιά είναι πιο χαρούμενα και ευχαριστημένα». Από την άλλη, επειδή στείλαμε πρώτοι κάποιες φωτογραφίες άρχισε να χειροκροτεί μέσα στην τάξη με ύφος «Μπράβο στους Έλληνες. Πως και δεν ήταν τουλάχιστον μια εβδομάδα αργοπορημένοι;». Τρίτο είναι ότι ενώ και όλοι οι υπόλοιπου φορούσαν σκουφιά μόνο σε εμένα έκανε παρατήρηση για το σκουφί, και η δεύτερη φορά ήταν όταν έφευγα και θα έβγαινα στο ψωλόκρυό τους! Τέταρτο, ότι σε μια κοπέλα – Ελληνίδα – που μιλάει τέλεια αγγλικά τη ρώτησε αν αντέγραψε την έκθεσή της από κάπου γιατί δεν περίμενε να ξέρει τέτοια αγγλικά… Από εκεί και μετά δεν θα σχολιάσω ότι το μόνο που είχε να βρει θετικό από τα ελληνικά σχολεία είναι ότι οι δάσκαλοι και τα παιδιά έχουν μεγαλύτερη σωματική επαφή. «Η Γερμανία έχει πολύ καλό σύστημα». Και όλες οι άλλες χώρες είναι σκατά!!!

Επίσης, μεγάλο σοκ ήταν και οι ίδιοι οι Φινλανδοί. Εννοώ ότι τον Αύγουστο ήμαστε προστατευμένοι στα πλαίσια των δραστηριοτήτων μας και δεν είχαμε μεγάλη επαφή με την καθημερινότητα των Φινλανδών. Εντάξει, περιμέναμε να είναι ψυχροί, αλλά αυτό που περιμέναμε δεν είχε καμία σχέση με τη πραγματικότητα!!! Πιο διφορούμενους ανθρώπους δεν έχω δει. Είτε θα γίνουν χαλί να τους πατήσεις και να σε βοηθήσουν όπως μπορούν ευγενικότατα ή ενώ είσαι χαμένος στο δάσος και έρχεται μόνο ένας Φινλανδός και δεν σταματάει να σε βοηθήσει. Ειδικά όταν έχεις συναντήσει σε τελείως διαφορετικό τρόπο ζωής είναι δύσκολο.

Τι είναι Erasmus;

2009-09-05T14:41:00.000+03:00

By Νίο

Το να είσαι Εράσμους είναι σα να είσαι οικονομολόγος στη χώρα με την πιο ασταθή οικονομία.

Βλέπεις συνεχή limit up & down. Δεν είσαι σίγουρος για τίποτα. Ούτε για τον ίδιο σου τον εαυτό. Βλέπεις τους άλλους γύρω σου να καταρρέουν, βλέπεις τον ίδιο σου τον εαυτό να καταρρέει και εκεί που είσαι έτοιμος να googlάρεις το επόμενο αεροπλάνο για την πατρίδα συμβαίνει κάτι και σου αλλάζει τελείως τη διάθεση!

Ο πρώτος καιρός (αυτόν έχω ζήσει) είναι περίεργος. Οι περισσότεροι ερχόμαστε στην ξένη χώρα και δεν είμαστε απόλυτα προετοιμασμένοι για αυτό που θα συναντήσουμε. Πολλοί βλέπουν αυτό το ταξίδι ως ταξίδι αυτοπροσδιορισμού. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ! Είναι τόσα πολλά που δεν αφομοιώνεις εύκολα.

Και να όμως που και εδώ εμφανίζεται η μαγεία! Το ζήτημα είναι να παλέψεις και να επιμείνεις. Βλέπεις να εκτυλίσσονται πολύ έντονες καταστάσεις μπροστά στα μάτια σου. Τα έχεις ανοίξει και βλέπεις ότι και οι άλλοι είναι σαν και εσένα. Ακούς τα ίδια λόγια που έχεις πει στον κολλητό σου πριν φύγεις από την Ελλάδα. Βλέπεις το ίδιο βλέμμα με εκείνο που αντικρίζεις κάθε πρωί στον καθρέφτη. Όλα είναι πιο εύκολα να τα αντιμετωπίσεις όταν ξέρεις ότι υπάρχει κάποιος που καταλαβαίνει τι ακριβώς νιώθεις και εσύ.

Τι είναι το Εράσμους; Απλά Μαγεία! Που βρίσκεται όμως αυτή η μαγεία; Σε όλα τα μικρά μαζί. Νομίζεις ότι ένα χαμόγελο ίσως δεν είναι κάτι μεγάλο, αλλά φαντάσου να σου χαμογελάνε κάθε μέρα για ένα μήνα;

Το Εράσμους είναι σαν το τζακ ποτ. Δεν φτάνει μόνο να το κερδίσεις, αλλά να προσπαθήσεις να το εκμετάλλευτείς όσο καλύτερα μπορείς.

Erasmus: Συμπεράσματα

2006-10-03T19:45:00.000+03:00

Τέλειωσα κι επέστρεψα, εδώ και αρκετό καιρό.
Και ναι, ήταν τέλεια. 100% θετική εμπειρία. Και χαίρομαι που κάποιοι φίλοι με έπεισαν τελικά να πάω, όπως χαίρομαι που έπεισα και το Θάνο να πάει Μαδρίτη, κι ας τα βρίσκει καταρχήν σκούρα (κάθε αρχή και δύσκολη, φίλε!).
Τώρα που πέρασε λίγο ο καιρός μπορώ να παραθέσω κάποια συμπεράσματα, σε αρίθμηση, πάντα, για να μην τα ξεχάσω :) :

Καταρχήν, πολλή γραφειοκρατία, φίλε μου. Και πριν και μετά και κατά τη διάρκεια του Erasmus. Όταν αυτή παύει για λίγο, αρχίζει το party! :)
Πολύ πάρτυ, αν και εγώ έπαψα από την πρώτη εβδομάδα να πηγαίνω. Τα δυο πάρτι που κάναμε στο τέλος στη δικιά μας την εστία τα βάζω στην κορυφή της διάταξης. Πολλή μπύρα για το τίποτα. Τίποτα; Όχι δα... Πολλή μπύρα στην υγειά του Erasmus!
Πολλοί λαοί. Πάρα πολλοί λαοί. Δε θα ξεχάσω ποτέ το σκηνικό το Μεγάλο Σάββατο των Kαθολικών, σε μια εκδρομή μας, που λέγαμε ο καθένας τα έθιμα του λαού του ή το γέλιο των Ελβετών όταν μιλούσαμε γρήγορα στο τηλέφωνο επαναλαμβάνοντας τη λέξη "Έλα!".
Οι καθηγητές εκεί έξω είναι καλοί. Πολύ ευγενικοί, τουλάχιστον στη δική μου περίπτωση. Και για να ΄μαι ειλικρινής, δε βρήκα σοβαρές διαφορές στην ακαδημαϊκή πραγματικότητα του εξωτερικού σε σχέση με της Ελλάδας [και πάλι στη δική μου περίπτωση].
Πολλά ταξίδια. Η Ευρώπη είναι πιο κοντά, τα εισιτήρια πιο φτηνά και η παρέα πάντα πρόθυμη για εξορμήσεις. Αναγάγαμε το φτηνό φοιτητικό τουρισμό (move by bus, sleep in hostels) σε επιστήμη.
Καλοί φίλοι. Το ξέρω, λίγοι θα κρατήσουν γιατί οι αποστάσεις είναι αμείλικτες. Μου αρκεί που έχω ήδη ταξιδιωτικά πλάνα για τον ερχόμενο χειμώνα και το καλοκαίρι, εν είδει Erasmus Reunion.
Και κάτι τελευταίο: Η Ελλάδα από μακριά είναι πιο όμορφη. Αγαπάς και νοσταλγείς από τη τρέλα της μέχρι τους καύσωνες. Κι όταν γυρίσεις είναι σαν να 'χεις εμβολιαστεί για κάποιο διάστημα για να αντέξεις την ελληνική καθημερινότητα...
...αλλά το "μικρόβιο του Erasmus" παραμένει μικρόβιο και μάλιστα δυνατό. Και ήδη σχεδιάζω την επόμενη φυγή...

ΥΓ: Και το ΙΚΥ δουλέψτε το, όσο σας πάει. Everybody does so-it's worthy... ;)

Φιλιά,
ttallou, Hamburg SoSe 2006

Εράσμους με τα όλα του

2006-08-16T17:58:00.000+03:00

Hallooo/Hooola Ερασμόπαιδα!
Ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση(αν και μετά από δική μου παρότρυνση, αλλά το προσπερνάω). Το έκανα κι εγώ λοιπόν αυτό το ταξίδι, πέρασα κι εγώ 6 μήνες(μόνο) εκτός.Και πριν φύγω μου το έλεγαν μην πας μόνο για 6 μήνες πήγαινε για 1 χρόνο, όπως πάει όλος ο κόσμος άλλωστε. Εμείς γιατί έχουμε αυτό το κόλημα και πάμε μόνο 6 μήνες; Μάλλον το βλέπουμε χάσιμο χρόνου κάτι που σε καμία περίπτωση δεν είναι από όποια μεριά και αν το δεις.
Αυτή τη στιγμή δε θέλω να γράψω την ιστορία μου δεν θέλω να μελαγχολήσω και μετλα να κολήσω κοιτάζοντας φωτογραφίες και και και...οχι δεν θα το κανω τώρα.
Θέλω όμως να ανεβάσω την βιογραφία του Έρασμου που όλοι χρησιμοποιούμε το όνομά του αλλά διαπίστωσα ότι κανείς δεν ξέρει ποιός και τι ακριβώς ήταν αυτός ο Έρασμος.Και πώς το διαπίστωσα;Όταν κατά τη διάρκεια του δικού μας Εράσμους κάποιος εκεί σε ένα καφέ μας πλησιάζει και μας μιλάει.Όταν λέμε ότι κάνουμε Εράσμους μας ρωτάει τι ξέρουμε γι'αυτόν. Εμείς κολίσαμε φυσικά αφού κανείς μας δεν είχε ψάξει και φυσικά όταν κάναμε την αίτηση δεν μας ενδιέφερε και τόσο αυτό. Μετά έφυγε και δεν μας είπε, οπότε για να μην την πατήσετε κι εσείς αναφέρω:

Erasmus Desiderius van Rotterdam (1466 - 1536)

Το έτος γεννήσεως του Ολλανδού ουμανιστή και θεολόγου δεν είναι ασφαλές, ίσως να είναι και το 1469. Το όνομα Έρασμος (Erasmus) είναι εξελληνισμένη μορφή τού κανονικού του ονόματος που ήταν Desiderius. Σπούδασε στη Γαλλία, την Ιταλία και την Αγγλία και ήταν επικριτικός για τις κοσμικές και πνευματικές δυνάμεις και τον απολιθωμένο σχολαστικισμό της εποχής του. Στη διάσημη σάτυρά του «Economion moriae» (1509-11) επικρίνει με τη μορφή ενός ειρωνικού επαίνου για την αμαρτία, κληρικούς, εμπόρους, πρίγκιπες, καθηγητές και καλογήρους. Η κριτική του Έρασμου στην εξουσία του κλήρου και στη λατρεία δήθεν ιερών απολιθωμάτων συνέβαλαν στην προετοιμασία της θρησκευτικής μεταρρύθμισης στην Ευρώπη. Μελέτησε έργα της αρχαίας ελληνικής γραμματείας, γνώριζε άριστα την ελληνική και τη λατινική γλώσσα και μπορούσε να συνθέτει απρόσκοπτα πεζά και ποιητικά κείμενα και στις δύο γλώσσες. Ο Έρασμος εισηγήθηκε μία προφορά της αρχαίας ελληνικής, κατά την οποία όλα τα διπλά φωνήεντα διαβάζονται αυτοτελώς, π.χ. αυ=άϋ, ει=έϊ, οι=όϊ κ.λπ. Αυτή η προφορά χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα σε όλο τον μη ελληνόφωνο κόσμο και διαφέρει από τη νεοελληνική προφορά, η οποία χαρακτηρίζεται από «ιωτακισμό». Η πρώτη μετάφραση της Καινής Διαθήκης από τα ελληνικά που παρουσίασε ο Έρασμος το 1516, χρησίμευσε στον Λούθηρο για τη δική του μετάφραση. Ο Έρασμος διαφώνησε όμως με αντι-ουμανιστικές θεολογικές απόψεις του Λούθηρου και με την καταδίκη εκ μέρους του της επανάστασης των γεωργών. Από τότε χρησιμοποιήθηκαν τα επιχειρήματα του Ουμανισμού κατά της εξελισσόμενης μεταρρύθμισης, αλλά παρ' όλα αυτά η καθολική εκκλησία απαγόρεψε το 1559 και το 1590 τα βιβλία τού Έρασμου.

Ακόμα και σήμερα σχολιάζεται ο Έρασμος απαξιωτικά, τόσο από την καθολική, όσο και από την προτεσταντική εκκλησία, αλλά η τοποθέτησή του για μια χριστιανική ηθική κοντά στις καθημερινές ανάγκες της ζωής, για ένα Χριστιανισμό χωρίς δογματισμούς, ιδεοληψίες και δεισιδαιμονίες, όπως και η προβολή τού υπέρτατου αγαθού της ειρήνης, τον αναδεικνύουν ως μία κεντρική προσωπικότητα του 16ου αιώνα.

πηγή

Χάρηκα που σας βρήκα

goodbye&hallo

2006-07-29T22:53:00.000+03:00

goodbye Athens...

hallo Helsinki!!!

(λεπτομέριες later, αφου προσαμοστω!)

Πάμε Φινλανδία?

2006-06-23T00:30:00.000+03:00

Για αρχή ας συστηθώ!

Με λένε Γιώργο (και είμαι καλά) και σπουδάζω τουριστικά στο ΤΕΙ της Θεσσαλονίκης (5ο 6μηνο).

Αν και είχα σκοπό να σας κουράσω με λεπτομέρειες για το πως αποφάσισα να φύγω και το πως επέλεξα το που θα πάω αποφάσισα να μην το κάνω.

Λίγο πολύ η προ αναχώρησης διαδικασία είναι ίδια για όλους και αφού δεν μου έτυχε κανένα ευτράπελο τότε ποιος ο λόγος? Η διαδικασία ήταν η δεδομένη, Αιτήσεις - πολλάάάάά e-mail - learning agreement - διαβατήριο - εισιτήριο - αεροπλάνο. Τίποτα το πρωτότυπο.

Ούτε η επιλογή της τοποθεσίας με δυσκόλεψε ιδιαίτερα. Αν και οι επιλογές ήταν πολλές η απόφαση μου είχε παρθεί πριν ακόμα μάθω τι είναι το Erasmus. Σκανδιναβία! Porvoo Finland to be exact. Δεν ξέρω γιατί, δεν έχω καταφέρει ακόμα να το περιγράψω ακριβώς αλλά η σύντομη απάντηση είναι γιατί είναι τόσο διαφορετικά από την Ελλάδα.

Τα χαρτιά συμπληρώθηκαν και κατατέθηκαν λοιπόν, το διαβατήριο εκδόθηκε, το εισιτήριο πληρώθηκε το ίδιο και η προκαταβολή για την εστία και το αεροπλάνο ζεσταίνει τις τουρμπίνες του.

Σε 36 ημέρες θα ανήκω και εγώ και στην πράξη στην συνομοταξία του homo Erasmus!

Τα λέέέμε!!!

Άλλως ειπείν...

2006-05-30T01:46:00.000+03:00

Η συνερασμίτισσα «Ρουλίτα» κωλυσιέργησε επικίνδυνα με το Learning Agreement[1] της κι η γραμματεία του Πανεπιστημίου της έστειλε email. Γελάσαμε τόσο, μες στον τρόμο της ότι άργησε, που καθίσαμε και το «μεταφράσαμε», αποδίδοντας το πραγματικό νόημα των σκέψεων της συντάκτριας.

Original Message:

Αγαπητοί φοιτητές,

Περνάτε ένα –ελπίζω ευχάριστο- εξάμηνο στο εξωτερικό χάριν της υποτροφίας Erasmus. Αυτή η υποτροφία όμως έχει και υποχρεώσεις! Και μία από αυτές είναι η επιστροφή του υπογεγραμμένου Learning Agreement με τις αλλαγές των μαθημάτων που κάνατε στο Πανεπιστήμιο υποδοχής, για να τις ελέγξει και υπογράψει ο υπεύθυνος καθηγητής του προγράμματος εδώ στο τμήμα σας. Όπως σας είπαμε στην ενημερωτική συνάντηση και όπως το γράφει το πράσινο φυλλάδιο (σελίδα 6!) που έχετε λάβει όλοι, είστε υποχρεωμένοι να επιστρέψετε το Learning Agreement το αργότερο Ε Ν Α μήνα μετά την ημερομηνία άφιξής σας στο Πανεπιστήμιο υποδοχής! Επειδή αγνοήσατε και την υπενθύμισή μας, πρέπει να σας ανακοινώσω ότι υπάρχει ο κίνδυνος επιστροφής χρημάτων, αν δεν έχουμε λάβει το αργότερο μέχρι τις 31.5.2006 το Learning Agreement σας με fax: 0030 ***** *****.
Παρακαλούμε άλλη μια φορά για άμεση ανταπόκρισή σας!

Μ.Σ.

***

Original Thoughts:

Αγαπητοί τουρίστες,

Καλές οι διακοπές εκεί στα ξένα με τα λεφτά του ΙΚΥ, αλλά σταματήστε να μας γράφετε για να μη σας πάρει ο διάολος! Στείλτε μου λοιπόν το αναθεματισμένο το Learning Agreement, να το περάσει στο αρχείο ο χαμάλης εδώ. Όταν εγώ μίλαγα εσείς με γράφατε, κι ούτε κάνετε τον κόπο, κωλόπαιδα, να κοιτάξετε στα χαρτιά που με κόπο φωτοτυπήσαμε και σας δώσαμε, το ‘χετε παραχέσει με την αργοπορία σας. Κι επειδή με γράφετε εκεί που δεν πιάνει μελάνι, σας απειλώ ότι αν μέχρι μεθαύριο το αργότερο δε μου στείλετε το κωλόχαρτο, θα σας κόψω εγώ η ίδια την υποτροφία.

Στείλτε το γιατί ξημερώσαμε,

Φιλικά,

Μ.Σ.

[1] Το χαρτί που στέλνεις στο μητρικό σου πανεπιστήμιο, άμα τη αφίξει σου στα ξένα, με την οριστική λίστα των μαθημάτων που παρακολουθείς και τις αντιστοιχήσεις τους.

Αλήθειες και ψέμματα για τις σπουδές στα ξένα (πρώιμη σύνοψη)

2006-04-06T01:03:00.000+03:00

Οι γραμματείες είναι παντού ίδιες. Σκατά.
"Οι μετακινήσεις στην κεντρική Ευρώπη είναι φτηνές". Μύθος. Τουλάχιστον στη Γερμανία.
Νόμος της φύσης: Όταν βοηθάς εσύ στον τόπο σου τους ξένους, κάποιος θα βρεθεί να σε βοηθήσει στα ξένα .
Όσο και να θες να το αποφύγεις, οι γνωριμίες από τη χώρα σου είναι πάντα απαραίτητες.
Τα εθνικά γκέτο πάλι, όχι.
Το ακαδημαϊκό τέταρτο δεν είναι μια ακόμη ελληνική καινοτομία, παρά μια ευρωπαϊκή συνήθεια.
Τα εξάμηνα διαρκούν παντού μόνο κατ' ευφημισμό 6 μήνες.
Οι εστίες μπορούν να γίνουν καλύτερες απ' ό,τι δείχνουν-λίγη φαντασία χρειάζεται.
Υπάρχουν και στην Ευρώπη αιώνιοι φοιτητές.
Η τσέπη πονάει το ίδιο για όλους-δεν υπάρχουν πλούσιοι και φτωχοί Ευρωπαίοι.
Εσύ μπορεί να "φτύνεις" την εθνική σου κουζίνα και σε άλλους αυτή να αρέσει (να μου ζητήσουν 2 άτομα να τους φτιάξω tzatziki?)
Η Θεσσαλονίκη είναι ένα μεγάλο χωριό. Η Αθήνα ένα μεγάλο κρεβάτι. Η Ευρώπη είναι επίσης κάτι μεγάλο, αλλά ακόμη δεν εντόπισα τι.

Erasmus macht Filmen

2006-04-06T00:50:00.000+03:00

L' Auberge Espagnole.
Ένας ήσυχος Γάλλος φοιτητής πείθεται από ένα φίλο του πατέρα του να περάσει ένα χρόνο στη Βαρκελώνη γενόμενος homo Erasmus.
Κάθε αρχή και δύσκολη και ο φίλος μας τα βρίσκει σκούρα με τη συγκατοίκηση στο διαμέρισμα και τις γραφειοκρατικές διαδικασίες στη γραμματεία. Στο τέλος, ασφαλώς, νικά το καλό και του φίλου μας του μένει το Erasmus αξέχαστο.

[δεν το είδα, αλλά θα πάω, άμα θυμηθώ, στην προβολή του στο Πανεπιστήμιο στο τέλος του μήνα]

Hamburg-Arrival

2006-04-05T09:22:00.000+03:00

Δευτέρα, 3/4/2006

Εγερτήριο στις 3. Autobahn και ύπνος. Φτάνουμε στο Αμβούργο. Όμορφη πόλη. Και το δωμάτιο όμορφο, πολύ καλύτερο απ’ ότι το περίμενα. Όμως μόλις έφυγαν ο θείος και η θεία έκανα μια βόλτα στη γειτονιά να μάθω τα μέρη και ένιωσα ξαφνικά μοναξιά.

Τηλέφωνο στη μαμά. «Είσαι καλά;», «Ναι…», «Γιατί νιώθω πως δεν είσαι;», «Εμ, οκ, κάθε αρχή και δύσκολη…».

Κάνω επιδρομή στην κουζίνα για να φτιάξω ένα βαριεστημένο βραδινό. Γνωρίζω την Christina, αυστριακή και κολλητή φίλη της Barbara, που είναι μαζί μου στο Journalistik και είχαμε επικοινωνήσει με email. Η Christina με ήξερε από την Barbara και με πήγε στην κουζίνα τους-στην άλλη άκρη του πρώτου ορόφου. Γαμώ τις κουζίνες-7 Ισπανοί που κάνουν Erasmus ενός χρόνου γέμισαν τους τοίχους με ροκ αφίσες κι η Barbara πρόσθεσε μια πινελιά από Ikea decoration που έδωσε χαρωπό χρώμα στην αυστηρή εστία μας. Τα παιδιά μιλάνε τη γερμανική ως μητρική τους γλώσσα και χαμογελώ λέγοντας “mein deutsch ist schlecht”, όπερ μεθερμηνευόμενο εστί, εγώ γελάω από ευγένεια διότι απ’ όσα λέτε το 1/3 καταλαβαίνω. Όταν βαρέθηκα από κει, διότι η Barbara είχε στην εστία και το φίλο της και δεν κολλούσα, επέστρεψα στη δική μας κουζίνα να φάω το ρημάδι το βραδινό από merenda. Στη δεύτερη μπουκιά σκάει μύτη ένας νεαρός. “Chrysta”, “Andres”, «α!», του λέω, «και με σένα έχω μιλήσει με email» και κάθεται στην κουζίνα να τα πούμε.

Ο Andres είναι Ελβετός κι έχει πολύ μελαγχολικά μάτια. Έτσι του αποκάλυψα την απογευματινή μου μιζέρια και μοναξιά. «Σε νιώθω», μου λέει», κι εγώ όλο το σαββατοκύριακο έτσι ένιωθα». «Και πώς το καταπολέμησες;», επιμένω, «έκανα βόλτες και έμαθα όλη την πόλη» συνεχίζει. Του απαντώ ότι το σκέφτηκα κι αυτό, αλλά σκέφτηκα πως αν έβλεπα μόνη μου τη θάλασσα θα μου ‘ρχοταν στο μυαλό η πόλη μου και οι άνθρωποί μου κι η μοναξιά θα μεγάλωνε, οπότε παράτησα την ιδέα της βόλτας. «Το σκέφτηκες πολύ το πράγμα» λέει αυτός, «Immer», απαντώ. Στο μεταξύ κάνουμε συμφωνία να μιλάμε μεταξύ μας αγγλικά, διότι δεν τον ωφελεί σε τίποτα να μιλάει στη φυσική του γλώσσα (γερμανικά).

Πάνω που πήγα να σταυρώσω τρίτη μπουκιά ανοίγει πάλι η πόρτα. Σαμί, ο Παριζιάνος που σπουδάζει οικονομικά. Πεινούσε και δεν είχε σκεύη να μαγειρεύσει. Ο Andres ανοίγει το ξεκλείδωτο ντουλάπι του, πιάνει δυο κατσαρόλες που μόλις αγόρασε τζαμπαντάν από το Ikea και μας αναγγέλλει ότι μπορούμε να ανοίγουμε το ντουλάπι και να τις χρησιμοποιούμε ελεύθερα, με μόνο όρο να τις πλένουμε.

Ok, Swiss man. Καθόμαστε τρεις νέοι και μιλάμε πότε αγγλικά, πότε γερμανικά και πότε γαλλικά. Μετακομίζουμε στο σαλόνι. Σε λίγο μπήκαν στην παρέα και η Barbara, η Christina και η επίσης Αυστριακή Angelika-το μόνο άτομο που είχα γνωρίσει το μεσημέρι (είχα γνωρίσει και κάτι Πολωνούς, αλλά ξανασυστήθηκα μαζί τους το βράδυ σαν να μην τρέχει τίποτα που δε θυμόμουν τη γνωριμία μας).

Μιλάμε για τη δημοσιογραφία, την ανεργία, τις χώρες μας, τα στερεότυπα, την επιλογή μας για το Αμβούργο, το ίντερνετ στα δωμάτια μας και το global φαινόμενο της αναιδούς γραμματείας. Κάποια στιγμή στην κουζίνα μπήκαν οι τρεις Τουρκάλες του ορόφου. Σηκώνω τα μανίκια και κάνω πλάκα στα παιδιά ότι δε θα τα πάω καλά μαζί τους λόγω εθνικών διαφορών. Τα παιδιά γελάνε, «σαν τους Βάσκους με τους Ισπανούς στην άλλη κουζίνα» μου λένε. Στο μεταξύ ο Andres πηγαίνει σηκώνεται να πάρει νερό κι επιστρέφοντας χάνεται σε ένα σύννεφο καπνού-οι Τουρκάλες είχαν κάψει κάτι ψωμάκια. Του λέω, «Andres, δε σε βλέπω, υπάρχει ένα σύννεφο γύρω σου», οι άλλοι συμφωνούν κι ο Ελβετός σπεύδει να ανοίξει το παράθυρο. Οι Τουρκάλες καταλαβαίνουν, βγαίνουν έξω να ζητήσουν συγγνώμη και μας προσφέρουν λουκούμι. «Σουτζούκ λουκούμ;» της λέω της Χατζιτέ, «τεσεκιούρεντιμ» συνεχίζω κι η Τουρκάλα θολώνει που δήθεν μιλάω τη γλώσσα της. Είναι από τη Σμύρνη και είμαι από τη Σαλόνικα.

Σιγά σιγά το διαλύσαμε για ύπνο και ανανεώσαμε το ραντεβού για το επόμενο πρωί, να πάμε όλοι μαζί για μάθημα.

Ξαφνικά πήρα μια καλή γεύση από Erasmus.

Hamburg: "Get ready for the big time"...

2006-03-14T21:25:00.000+02:00

Αγόρασα το εισιτήριο...
Έστειλα με ένα θείο μέρος της προίκας μου...
Απομένει να τους ενημερώσω για την ώρα άφιξής μου στο Paul-Seduck Haus...
Η υπόλοιπη πραμάτεια σιγά σιγά περνά από πλυντήριο και σίδερο και στοιβάζεται στη γωνιά...
Έμεινε επίσης να πάρω καινούριες βαλίτσες & χάρτη του Αμβούργου...
Βγαίνω για αποχαιρετιστήριο καφέ με φίλους...
έστειλα επιτέλους και mail στους άλλους 3 ξένους Ερασμίτες που πάνε εκεί, και ήδη απάντησαν, ευτυχείς, οι 2...
Έκανα κονέ με τους Ερασμίτες που ήρθαν στη σχολή μου...
Εγώ τους βοηθάω-εμένα δε θα βρεθεί ένας Χριστιανός (Εβραίος/Μουσουλμάνος) να με βοηθήσει;
Εδώ +7, εκεί -3 (βαθμούς Κελσίου)...
Τα χαρτιά μου, οκ,
η γλώσσα not ok - αλλά όλα καλά θα πάνε (πόσες φορές θα το πω ακόμη;),
η διάθεση οκ και
τις μέρες δεν τις μετράω αντίστροφα...
[2 weeks 2 go]
πάντως, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες, μάιν ντόιτς ιστ σλεχτ
θα έχω άραγε internet στο δωμάτιο;
τι θα τρώω;
Η τύχη βοηθάει τους τολμηρούς κι η επόμενη ανταπόκριση μάλλον θα έρθει από τα ξένα!

Hamburg- preerasmus stories...

2005-12-22T20:48:00.000+02:00

Η αίτηση για Αμβούργο μόλις εγκρίθηκε... :)

Σκέψεις

2005-12-16T22:45:00.000+02:00

Η ανυπομονησία του ταξιδιού, οι δύο βαλίτσες που έγιναν τρεις στην επιστροφή, η έκπληξη όταν πρωτοπάτησα το πόδι μου στο Πανεπιστήμιο, η βραδιά στο Λονδίνο που δεν πέρασα γιατί προτίμησα να δοκιμάσω Guiness στο πρώτο cheese and wine.

Όταν κάνει πολύ κρύο θυμάμαι τις βόλτες στην παραλία του Brighton με -2, κόκκαλα να πονάνε και χιόνι να πέφτει στη θάλλασα.

Όταν κάνει ζέστη θυμάμαι ηλιοθεραπεία στο the Level και μάχη με παγωτό βανίλια του κιλού (από το φτηνό του Sainbury's).

Αυτό το Γενάρη κλείνω εφτά χρόνια από το πρώτο ερασμιακό μου ταξίδι. Οι αναμνήσεις πια έχουν ξεθωριάσει και μην κάνεις καν τον κόπο να με ρωτήσεις τα ονόματα των τριάντα και νοματέων στις φωτογραφίες του άλμπουμ. Αλλά που και που, έτσι στα ξαφνικά, βλέπω κάτι, ακούω μια φωνή, μια μελωδία, μυρίζω τα φαγητά και ξαφνικά είμαι πάλι στο τρίτο έτος και ξεκινάω για το ταξίδι προς το Ελληνικό...

Η erasmoιστορία μου: Μεταμορφώσεις part 2...

2005-12-04T14:07:00.000+02:00

Λίμνη Metviken, Vaasa.
Χειμώνας και καλοκαίρι.

Ιανουάριος

Ιούνιος

Η erasmoιστορία μου: Μεταμορφώσεις...

2005-11-25T21:18:00.000+02:00

Θα ακολουθήσουν και άλλες τέτοιου είδους φωτογραφίες, καθώς έχω βγάλει αρκετές...

Mustasaari church - Vanha Vaasa
Τρεις διαφορετικοί μήνες, τρεις διαφορετικές εποχές.

To δημαρχείο Mustasaari ήταν μια από τα 3 κτίρια της παλιάς Vaasa που σώθηκαν από την μεγάλη φωτιά του 1852 που κατέστρεψε ολοκληρωτικά την πυκνοκατοικημένη πόλη της Vaasa, καθώς όλα τα σπίτια των κατοίκων ήταν ξύλινα και με σκεπές από άχυρο. Η φωτιά προκλήθηκε από το αναμμένο τσιγάρο ενός κατοίκου, όταν τον πήρε ο ύπνος στην αποθήκη του ενώ ήταν μεθυσμένος. Τα πηγάδια ήταν άδεια και οι περισσότεροι κάτοικοι ήταν στις δουλειές τους εκείνη την ώρα...
10 χρόνια μετά, το 1862, χτίζεται η νέα πόλη της Vaasa, 7 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της παλιάς, δίπλα στην θάλασσα, στην θέση που βρίσκεται μέχρι σήμερα.
Σήμερα, το κτίριο Mustasaari λειτουργεί και έχει μετατραπεί σε λουθηρανική εκκλησία.

(οι φωτογραφίες δεν έχουν υποστεί καμία επεξεργασία, εκτός από crop για να ευθυγραμμιστούν).

Μάρτιος...

Απρίλιος...

Μάιος...

Και ένα παράπονο, επειδή είδα τις φωτογραφίες μου να φιγουράρουν σε κάποιο άλλο site:
Όλες όσες φωτογραφίες ποστάρω είναι δικές μου και έχουν τραβηχτεί από εμένα την ίδια (εκτός από ελάχιστες φωτογραφίες όπου είμαι εγώ μέσα και δεν είναι τραβηγμένες με self-timer, αλλά παρόλα αυτά, είναι με την μηχανή μου).
Παρακαλώ όσοι θέλουν να βάλουν μια φωτογραφία στο site τους είναι ελεύθεροι να το κάνουν (γιατί δυστυχώς 'ντρεπόμαστε' πολλοί να ζητήσουμε την άδεια του φωτογράφου), αλλά σας παρακαλώ, να έχετε το θάρρος να βάλετε τουλάχιστον ένα Link, πχ, προς το blog μου (nenyaki.blogspot.com) ή τουλάχιστον να μην έχετε το θράσος που είχαν μερικοί να παρουσιάσουν τις φωτογραφίες μου ως δικές τους.
Ευχαριστώ πολύ, καλή ανάγνωση...

Η erasmoιστορία μου: Εικόνες ΙΙ...

2005-11-13T20:18:00.000+02:00

Στην Φινλανδία, ντρεπόμουν πάρα πολύ για το γεγονός ότι δεν ήξερα ποια πράγματα έπρεπε να ξεχωρίσω για ανακύκλωση και επίσης σε ποιο μέρος έπρεπε να πάω το καθένα.
Ντρεπόμουν ακόμα και να ρωτήσω!

Μια μέρα, είχα πάρει ένα αναψυκτικό σε μεταλλικό κουτάκι, ενώ βρισκόμουν στον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό στο Ελσίνκι, για να το πιώ όση ώρα περίμενα το τρένο να έρθει.
Όταν το τελείωσα, φοβόμουν ότι αν το πετούσα στα σκουπίδια θα γυρνούσε όλος ο κόσμος να με κοιτάει και να με δείχνει, ενώ επίσης φοβόμουν ότι πριν προλάβω να το πετάξω, θα έπεφταν 594865948 άτομα επάνω από τον κάδο για να το μαζέψουν και να το βάλουν στην θέση του...

Η erasmoιστορία μου: Αριθμοί...

2005-10-30T16:44:00.000+02:00

Το erasmus μου με αριθμούς:
Άπειρες ήταν οι φορές που μάλωσα με την συγκάτοικό μου.
Χιλιάδες μου φάνηκαν ότι ήταν οι φορές που είπα την έκφραση: “Do you speak English?”
3500 ήταν οι φωτογραφίες που έβγαλα. Να είναι καλά όποιος εφηύρε τις ψηφιακές!
151 ήταν οι μέρες παραμονής μου εκεί.
75 ήταν περίπου οι ώρες που μίλησα στο κινητό. Δεν είχα σταθερό.
70 ήταν τα ευρώ που έδωσα για να αγοράσω ένα γνήσιο δέρμα ταράνδου. Το καλύτερο σουβενίρ που έχω από την χώρα.
45 ήταν τα λεπτά που διήρκησε το μαθήματος του πως να οδηγούμε έλκηθρο.
-37 βαθμούς ήταν η χαμηλότερη θερμοκρασία που έζησα βράδυ, ενώ είχα περάσει ήδη μισή μέρα (το πρωί) στους –32 στο Κέμι της Λαπωνίας. Τρομερή εμπειρία!!!
Καμιά 20αριά φορές, έφαγα κάτι που δεν ήξερα τι ήταν (στις μισές, το έμαθα αργότερα. Στις άλλες μισές, ακόμα δεν θέλω να μάθω τι ήταν!)
18 ήταν τα δευτερόλεπτα που έμεινα μέσα στο παγωμένο νερό στην τρύπα από πάγο (το έχω και σε video!).
12 φορές έκανα πηγαινέλα την διαδρομή Helsinki-Vaasa.
10 ήταν τα μαθήματα που πέρασα. Αντιστοιχήθηκαν όλα.
8 είμασταν οι έλληνες στην πόλη που έμενα. (Τουλάχιστον τόσους βρήκα!)
7 άτομα μέναμε στο ίδιο διαμέρισμα επί 3 μήνες.
7 ήταν οι φορές που έφαγα στο εστιατόριο RAX στο Helsinki (8 euros ό,τι φας!) pizza με ανανά η Number one σπεσιαλιτέ!
6 ήταν τα husky που έσερναν το έλκηθρο στο σαφάρι που έκανα (οδηγούσα εγώ!)
5 δικά μου άτομα πήραν το αεροπλάνο από Ελλάδα για να έρθουν να με δουν.
5 ήταν τα λεπτά που συνομιλούσα με τον Άγιο Βασίλη
4,5 ήταν οι ώρες που καθόμασταν και βλέπαμε στο Βόρειο Σέλας. Μετά πιάστηκε ο σβέρκος μου…
4 φίλους έχασα από αυτήν την ιστορία. Δεν το μετάνιωσα όμως…
επί 3,5 μήνες φορούσα τα χειμωνιάτικα μποτάκια μου κάθε μέρα όλη μέρα.
2 ήταν οι τούμπες που έφαγα σε ένα διάστημα 20 μέτρων, όταν πήγαινα με το ποδήλατο πάνω στον πάγο. Δεν μπορούσα να περπατήσω για μια βδομάδα.
1 ήταν το άτομο που χαιρέτησα όταν έφυγα από Φινλανδία. Ο Riko από την Σλοβακία.

Αν θυμηθώ και άλλα, θα τα προσθέσω αργότερα...

Αμβούργο;

2005-10-20T21:37:00.000+03:00

[Τι θα κάνατε στη θέση μου;]

“You are tired, miserable and edgy; you are in the perfect mood for journalism” Spider Jerusalem

Όταν το ‘χα διαβάσει αυτό στο blog του Αστέρη, μου φάνηκε πολύ εύστοχη κουβέντα, ήξερα (και, παραδόξως, μου καλοάρεσε) αυτό που λένε για τους δημοσιογράφους, ότι καταντούν αλκοολικοί και φανατικοί καπνιστές. Πού να φανταστώ όμως ότι μία προς μία οι κουβέντες του θα αντικατόπτριζαν την ψυχολογία μου σε μια φάση που θα ‘πρεπε να πετάω- τώρα, δηλαδή, που συμπληρώνω τα χαρτιά μου για να φύγω έξι μήνες στο Αμβούργο με το Erasmus;

Τα πράγματα με τη δική μου συμμετοχή στο Erasmus ξεκίνησαν λίγο...τυχαία. Ήταν πέρσι στις αρχές της άνοιξης όταν πρωτοείδα μια αφίσα κολλημένη στους τοίχους του νεοκλασικού της σχολής προσκαλώντας τους φοιτητές σε συνάντηση για ενημέρωση περί του προγράμματος. Ήταν κι ο καιρός τότε που ο αγαπημένος μου ξάδερφος αναχωρούσε Ερασμίτης στη Φινλανδία και όσο να ‘ναι το θέμα με είχε αγγίξει, δεδομένων και των μονίμων τάσεών μου για φυγή. Λοιπόν, πήγα στη συνάντηση, πιο πολύ εκ μέρους δυο συμφοιτητριών που ήθελαν να πάνε κι αδυνατούσαν, και λιγότερο από προσωπικό ενδιαφέρον. Μου άρεσε όμως η ιδέα και αμέσως μπήκα στο πνεύμα μιας ενδεχόμενης οργανωμένης φυγής σε χώρα της Ευρώπης.

Το τμήμα μου δεν είχε συνεργασία με πολλές σχολές, επομένως οι επιλογές αυτομάτως περιορίζονταν: Όχι Ισπανία, διότι δεν ξέρω ισπανικά, όχι Βέλγιο διότι τα γαλλικά μου είναι επιπέδου τουριστικής επίσκεψης κι όχι εξάμηνης διαμονής, όχι σκανδιναβικές χώρες διότι δεν αντέχω το κρύο... Σύντομα οι επιλογές σχηματίστηκαν ως εξής:

Αμβούργο (είναι, λέει, κι αγγλόφωνο οπότε δεν πειράζει που έχω χρόνια να μιλήσω γερμανικά κι επιπλέον έχω το θείο στη Στουτγάρδη),
Λίβερπουλ,
Χάγη, όπου θα δήλωναν κι οι δυο «κολλητές» συμφοιτήτριες, και σίγουρα εαρινό εξάμηνο για να μην έχω προβλήματα με το κρύο της βορειοκεντρικής Ευρώπης.

Ακολούθησε λίγο (σε σύγκριση με τη συνέχεια) τρέξιμο κι η κατάθεση των χαρτιών σε ένα ασφυκτικά γεμάτο από φοιτητές Τμήμα Εκπαιδευτικών Ευρωπαϊκών Προγραμμάτων κι έπειτα η αναμονή. Ήταν 18 Απριλίου όταν ο υπεύθυνος καθηγητής έμπαινε στο μάθημα με μικρή καθυστέρηση αναγγέλοντας «Συγγνώμη που άργησα, έφτιαχνα τις λίστες για το Erasmus... Συγχαρητήρια, περάσατε, εσείς στο Αμβούργο κι οι φίλες σας στη Χάγη!».

Αυτό ήταν. Οι μέρες κι οι μήνες μας στο εξής μετρούσαν σε ευρωχρόνο Erasmus: 180 μέρες, 6 μήνες...Το νέο είχε κιόλας αναγγελθεί σε φίλους και συγγενείς, μακροπρόθεσμες έγνοιες στη σχολή δεν είχαμε- «φεύγουμε εμείς το άλλο εξάμηνο», δημιουργήθηκε και το homoerasmus... Πέρασε το καλοκαίρι και ξεκινήσαμε το Σεπτέμβρη το γραφειοκρατικό μαραθώνιο των χαρτιών. Πήγαινε-έλα στο Τμήμα Εκπαιδευτικών Ευρωπαϊκών Προγραμμάτων, πάρε χαρτιά από δω, πάρε κι από κει, «Μα γιατί τα χαρτιά είναι άλλα στα γερμανικά κι άλλα στα αγγλικά;» κι άλλα που οι περισσότεροι γνωρίζετε. Το πρώτο σοβαρό όμως πρόβλημα που αντιμετώπισα ήταν η έλλειψη οδηγού σπουδών του Πανεπιστημίου του Αμβούργου. Κάποιος τον είχε δανειστεί, λέει. Κάποιος τον δανείστηκε την πρώτη φορά, τη δεύτερη, μα ένα μήνα να τον κρατά πια; Υποτίθεται ότι αυτά τα δανείζεσαι μόνο για φωτοτυπίες και στο φινάλε, τα στοιχεία του δανειστή δεν τα ‘χετε, βρε παιδιά; Όταν το πρόβλημα άρχισε να γίνεται θηλιά στο λαιμό μου πήγα στον καθηγητή και ζήτησα το δικό του οδηγό σπουδών- χωρίς αυτόν δεν μπορούσα να βρω την αντιστοιχία των μαθημάτων του εκεί τμήματος με το δικό μου που είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να φύγω. Ο καθηγητής μου είπε ότι δεν είχε οδηγό, μονάχα ό,τι ήξερε από το ίντερνετ. Έψαξα στο ίντερνετ, μα υπάρχει πρόγραμμα μόνο για το χειμερινό εξάμηνο. Τότε θα ‘πρεπε να συνεχίσω να ψάχνω στο Τμήμα Εκπαιδευτικών Ευρωπαϊκών Προγραμμάτων (το ‘κανα- μάταιος κόπος) ή να βρω την κόπελα που μόλις επέστρεψε από Erasmus στο Αμβούργο. Τη βρήκα. Κι εκεί ήρθε το πρώτο μεγάλο σοκ. Τα μαθήματα γίνονται μόνο στα γερμανικά, δε δέχονται αγγλικά. Οκ, λέω με πόνο ψυχής, θα το ξεπεράσω. Έχω το Grundstufe, τι διάολο; Θα κάνω και μαθήματα στη σχολή (κι ας έχω επιλέξει γαλλικά αντί γερμανικών), θα κάνω κι εκεί γερμανικά, θα στρωθώ και θα τα καταφέρω! Το πρόβλημα, ωστόσο, παρέμενε ότι με την άγνοιά του ο καθηγητής δεν ήταν συνεργάσιμος...

Στο μεταξύ επισκέπτομαι για πέμπτη φορά το Τμήμα Εκπαιδευτικών Ευρωπαϊκών Προγραμμάτων καταστρώνοντας στο μυαλό μου τον έντονο διάλογο και τα σιχτίρια μου στην περίπτωση που η υπάλληλος μου απαντήσει και πάλι πως «Οδηγός δεν υπάρχει διότι κάποιος τον έχει δανειστεί». Μαντέψτε: Οδηγός σπουδών και πάλι δεν υπάρχει! «Κάποιος τον έχει δανειστεί», μου λέει πατώντας το play της κασέτας της. Την κοιτάω στα μάτια και με περισσή ηρεμία κι απογοήτευση της απαντώ «Ο οδηγός δεν είναι δανεισμένος. Είναι η πέμπτη φορά που τον αναζητώ. Τον οδηγό κάποιος τον πήρε». Με κοιτά με το βλέμμα της αγελάδας και με παύση δευτερολέπτων απαντά «Θες να πεις ότι τον οδηγό κάποιος τον έκλεψε;». Προφανώς, απαντώ και συνεχίζω λέγοντάς της να ζητήσουν ένα καινούριο οδηγό, εφόσον η δουλειά τους είναι να μας εξυπηρετούν και να μας βοηθούν σε κάθε πρόβλημα. «Δε γίνεται να ζητήσω. Έχουμε μόνο ό,τι μας στέλνουν. Παλιότερος φοιτητής που να ‘χει πάει δεν υπάρχει;» απαντά χωρίς ντροπή. Κλασική γραμματεία «άμοιρη» ευθυνών. Της έβρισα νοερά τα κέρατα κι έφυγα ήσυχα. Άκρη δε βρέθηκε. Μονάχα συμπέρανα πως όσο δίκιο και να ‘χω ποτέ δε θα καταφέρω να ξυπνήσω κάποιους από το λήθαργο της αεργίας τους μπήγοντας τις φωνές. Ποτέ. Και το πρόβλημα με τα προς αναγνώριση μαθήματα παρέμενε.

Στο μεταξύ πρόσεξα ότι τα μαθήματα του έτους μας παρακολουθούσαν πολλοί τεταρτοετείς πρώην ερασμίτες. Ανησύχησα κι όταν πήγα σπίτι τηλεφώνησα στην Ε., την κοπέλα που μόλις επέστρεψε από Αμβούργο, ζητώντας να μου φέρει λίστα με τα μαθήματα που αυτή αναγνώρισε. Εδώ ήρθε το δεύτερο σοκ. Στο Αμβούργο βρήκε μόλις τρία αντίστοιχα μαθήματα κι απ’ αυτά της αναγνωρίστηκε το ένα! Και φεσώθηκε και τα 8 του εξαμήνου που έλειπε από το ΑΠΘ...

Την άλλη μέρα η Ε. μου έφερε τα χαρτιά κι η καρδιά μου σκίρτησε πως επιτέλους τα χαρτιά θα τέλειωναν. Προσωρινά. Στο διάλειμμα την είδα μαζί με άλλους δυο Ερασμίτες να πλησιάζουν τον υπεύθυνο καθηγητή και να μιλούν με εμφανή εκνευρισμό. Πρόβλημα. Μεγάλο. Το γεγονός που μου έκοψε τα φτερά είχε ως εξής: Εγώ υπολόγιζα, σύμφωνα με τα λόγια του καθηγητή, να αναγνωρίσω τουλάχιστον ένα μάθημα και να ‘χω κάνει φεύγοντας δήλωση μαθημάτων εδώ, ώστε γυρίζοντας το Σεπτέμβρη να δώσω όσα από τα 8 συνολικά μαθήματα του εξαμήνου μου δεν αναγνωρίστηκαν και να «φεσωθώ» όσο το δυνατό λιγότερο λόγω Erasmus. Μα το να κάνω κι εδώ δήλωση είναι «παράνομο» (διότι θα εμφανιζόμαστε διπλογραμμένοι) κι η γραμματεία δε δέχεται κουβέντα περί αυτού (περισσότερη γραφειοκρατική δουλειά, γαρ). Σύμφωνα όμως με τον κανονισμό της σχολής το Σεπτέμβρη δίνεις μόνο όσα δήλωσες την άνοιξη ή το χειμώνα. Και στις δηλώσεις δικαιούσαι μόνο τα μαθήματα του εξημήνου σου συν το πολύ άλλα τρία. Τουτέστιν (και συγγνώμη, αν σας μπέρδεψα), με δεδομένο ότι το εξάμηνο που θα χάσω έχει 8 μαθήματα, θα κάνω τουλάχιστον δύο χρόνια επιπλέον στη σχολή κωλοβαρώντας το χειμώνα και περιμένοντας καρτερικά κάθε άνοιξη να δηλώσω τα μαθήματα που έχασα στο Erasmus και δεν αναγνωρίστηκαν...

Πίκρα. Είμαι σε τέλμα. Δυο χρόνια να περιμένω για κάτι που ξεκίνησε όμορφα, αλλά χαλάει στην πορεία επειδή κάποιοι βαριούνται να κάνουν τη δουλειά τους, είναι πολλά. Σκέφτομαι να το κάνω στο πτυχίο, ένα εξάμηνο μονάχα επιπλέον έχοντας περάσει όλα τα μαθήματα, ετοιμάσει πτυχιακή κι αφήσει ένα μάθημα που θα αναγνωριστεί στο Αμβούργο. Δεν ξέρω όμως. Είμαι σε τέλμα. Το όνειρο του Αμβούργου σβήνει μέσα μου και θέλει πολλή προσοχή για να διατηρηθεί αυτή η φλόγα...

“More than a drug is what I need, I need a change of scenery, I need a new life”. James- “Say something”

Η erasmoιστορία μου: Εικόνες...

2005-10-16T23:05:00.000+03:00

...Να περπατάς στο χιόνι, μέσα σε δάσος στην Λαπωνία, τυλιγμένος με τα ζεστά σου ρούχα και δίπλα σου να περνούν οι τάρανδοι τρέχοντας...

Meine Erasmusgeschichte ,Teil Zwei:Puhutekko Saksaa,Ranskaa tai Englantia?

2005-10-07T20:22:00.000+03:00

Ας πάμε όμως λίγο πίσω στην ξινή αγγλίδα που δεν μίλαγε αγγλικά. Στα διάφορα λοιπόν πάρτι που την πετύχαινα προσπαθούσα μετά μανίας να της μιλήσω γερμανικά αλλά λόγω της δυνατής μουσικής και του περιορισμένου μου λεξιλογίου υπήρχαν σοβαρά προβλήματα επικοινωνίας.Σε κάποια φάση της πρότεινα να μιλήσουμε γαλλικά (μια και σπούδαζε γαλλική&γερμανική φιλολογία) αλλά και πάλι αρνήθηκε (BITCH!). Η μόνη μου ελπίδα ήταν να βγω μαζί με αυτή και τις ελληνίδες «φίλες» μου για κανέναν καφέ ώστε να υπάρχουν πιο ευνοϊκές συνθήκες επικοινωνίας. Πράγματι σε κάποια φάση οι ελληνίδες (οι οποίες αποδείχθηκαν τρις-χειρότερες από τις αγγλίδες σε συμπεριφορά) μου λένε «ραντεβού στο τάδε μέρος για να βγούμε όλοι μαζί!». Χάρηκα κι’ εγώ, άνοιξα το λεξικό και πλακώθηκα να μαθαίνω όποια λέξη μου φαινόταν χρήσιμη απ’ έξω. Δυστυχώς όμως όταν πήγα στο μέρος όπου είχαμε κανονίσει να συναντηθούμε δεν εμφανίσθηκε κανείς. Καταστενοχωρημένος την άλλη μέρα βρήκα τη μία ελληνίδα και απολογήθηκε πως "φάγανε όλες μαζί, μετά πήγαν για shopping και ξεχάστηκαν". Εγώ εν τω μεταξύ δεν είχα κινητό κι’ έτσι δεν μπόρεσαν να με ειδοποιήσουν….Ήταν τότε Κυριακή θυμάμαι. Καταβαραθρωμένος ψυχολογικά βγήκα για βόλτα στην πόλη και αποφάσισα να πάω στο Flohmarkt ήτοι αγορά παλαιών αντικειμένων που λάμβανε χώρα στην περίφημη πλατεία Friedensplatz. Εκεί, καθώς περιπλανιόμουν ασκόπως κοιτάζοντας αδιάφορα τα εκθέματα ,βλέπω στα 50 μέτρα την Φινλανδέζα που μου είχε υαλίσει στο «επίσημο πάρτι του Εράσμους» μαζί με κάποιες φίλες της .Υπό κανονικές συνθήκες και λόγω της συστολής του χαρακτήρα μου δεν θα έμπαινα στον κόπο να πάω να της μιλήσω .Όμως στη δεδομένη χρονική στιγμή ήταν τέτοιο το μίσος μου για την ξινή αγγλίδα και τις έτι ξινότερες ελληνίδες «φίλες» της που ξεπέρασα όλους τους φόβους και διανύοντας σε χρόνο μηδέν την απόσταση που μας χώριζε παρουσιάσθηκα στην Φινλανδέζα ως συνάδελφος ερασμίτης .Αρχικά της μίλησα με τα άθλια γερμανικά μου γιατί είχα πάρει φόβο αλλά σύντομα ανακάλυψα ότι μιλούσε αγγλικά με ευχέρεια και σύντομα μαζί με τις φίλες της γυρίσαμε όλη την αγορά. Φαινόταν σαν την κοπέλα των ονείρων μου…όμορφη, καλοσυνάτη με φοβερή αίσθηση του humor και με μία σοβαρότητα και αρχοντιά που σπάνια συναντά κανείς στη βόρεια (αλλά και στη νότια) Ευρώπη. Όταν τελειώσαμε τη βόλτα και αυτή και η φίλες της ετοιμάστηκαν να φύγουν είπα μισο-αστεία ,μισο-παραπονεμένα «Και τώρα θα μας φάει το διάβασμα και θα χαθούμε». «Μην ανησυχείς» μου απάντησε, «κάπου θα ξαναβρεθούμε».Έτσι κι’ έγινε. Την πέτυχα ξανά σε πάρτι στο μπαρ της εστίας μου, καθώς κι’ άλλη μια φορά σε άλλο πάρτι (ήταν η εποχή όπου είχα γίνει…Βονν-α-πάρτης ;-)) .΄ Ωστόσο η μεγάλη συγκυρία εμφανίστηκε όταν μια μέρα ξύπνησα δύο ώρες αργότερα του κανονικού (γιατί άραγε…;) . Κατεβαίνοντας στη στάση του λεωφορείου που ήταν δίπλα στην εστία μου την είδα να περιμένει εκεί. Καθίσαμε λοιπόν μαζί στο λεωφορείο και τότε συνειδητοποίησα ότι η εστία στην οποία έμενε απείχε γύρω στα 200 m από τη δική μου ενώ η σχολή της ήταν απέναντι από το τμήμα φυσικής -γι’ αυτό κι’ έπαιρνε το ίδιο λεωφορείο. Γύρω στη μέση της διαδρομής τη ρωτάω .. «Θα βγεις καθόλου αυτή την εβδομάδα;». «Ναι, θα πάω στην Όπερα». Και τότε με χαρακτηριστική άνεση που ακόμα και σήμερα αναρωτιέμαι που τη βρήκα, αυτοπροσκλήθηκα! «Α ωραία! Να έρθω κι’ εγώ;». «Βεβαίως απαντάει, στείλε μου e-mail να το κανονίσουμε».Τελικά δεν χρειάστηκε να στείλω e-mail καθ’ ότι το επόμενο βράδυ την πετυχαίνω στο πάρτι των τμημάτων φυσικής/ διατροφικών επιστημών (που συνδιοργάνωνε η σχολή της και η σχολή μου!) όπου ευθύς με ρωτάει «Τι έγινε, θα πάμε τελικά στην Όπερα;Έκλεισα θέσεις!».Έτσι ανταλλάξαμε και κινητά (λίγες ώρες νωρίτερα είχα αγοράσει μεταχειρισμένο κινητό από έλληνα της περιοχής ;) ) και την άλλη μέρα πήγαμε μαζί να πάρουμε τα εισιτήρια. Να αναφέρω σε αυτό το σημείο ότι το εισιτήριο ήταν Jamba διότι κάθε άτομο που εγγράφεται πολίτης της Βόννης λαμβάνει δώρο και ένα μπλοκ με πλήθος κουπονιών που του επιτρέπουν δωρεάν είσοδο σε διαφόρων ειδών καλλιτεχνικές εκδηλώσεις (η χαρά του τσαμπατζή φοιτητή). Εκεί είναι που μου ήρθε το le shock καθότι τα εισιτήρια που πήραμε ήταν δύο. «Μα καλά, η αγαπημένη σου φίλη η Terhi δεν θα έρθει;». «Όχι, μόνη μου θα πήγαινα!».Ε όπως μπορείτε να φαντασθείτε ο υποφαινόμενος δεν βρισκόταν πια στο γερμανικό έδαφος αλλά έπλεε σε πελάγη ευτυχίας……κι’ έτσι την επόμενη μέρα ,Παρασκευή 8 Νοεμβρίου 2002 γύρω στις 8 το βράδυ την περίμενα έξω από την Όπερα της Βόννης. Λίγο πριν έρθει, σκάσανε μύτη και κάτι γάλλοι από το κλαμπ γαλλογερμανικής φιλίας και κάναμε πλάκα για λίγο μιλώντας γερμανικά με γαλλική προφορά. Ωστόσο ,οι ομιλίες και η πλάκες σταμάτησαν όταν εμφανίσθηκε η Φινλανδέζα, φορώντας ένα υπέροχο παλτό σε πολύ ανοιχτό μπεζ και ένα μαύρο κασκόλ που έκανε καταπληκτική αντίθεση με την κατάλευκη επιδερμίδα της . Οι γάλλοι έμειναν με ανοιχτό το στόμα και προφανώς απορούσαν πως ένας σουπερχλεχλές σαν εμένα έβγαινε μαζί της. Εμ τι να κάνουμε mes chers Français ! Έχουμε κι’ εμείς οι χλεχλέδες τα «τυχερά» μας ;).Μπήκαμε λοιπόν στην όπερα, αφήσαμε τα παλτά στο βεστιάριο και παρακολουθήσαμε την πασίγνωστη Carmen του Georges Bizet.Τέτοιο κουλτουραντεβού ρε παιδιά μόνο στα πιο τρελά μου όνειρα το είχα δει! Μια εβδομάδα αργότερα, την κάλεσα να πάμε μαζί στο μουσείο-σπίτι όπου είχε γεννηθεί ο μέγιστος Ludwig van Beethoven και φυσικά δέχθηκε μετά χαράς. Άαααααλλη κουλτούρα εκεί! Και τότε άρχισαν τα περίεργα: Ήταν να πάνε οι ερασμίται εκδρομή στο Βερολίνο με λεωφορείο. Καταχάρηκα μόλις το έμαθα γιατί πίστευα ο αφελής ότι θα καθόμασταν παρέα σε όλη την 7ωρη διαδρομή .Δυστυχώς λογάριαζα χωρίς τον ξενοδόχο .Λίγο πριν μπούμε στο λεωφορείο ,την βλέπω να μιλάει με την απερίγραπτη φίλη της και πάω να τη χαιρετήσω. Και τότε ,ω του θαύματος, έκανε στην κυριολεξία σαν να μη με ήξερε!

Φρικαρισμένος εγώ κάθησα μαζί μ’ έναν παρακμιακό ισπανό και σ’ όλη τη διαδρομή με βασάνιζαν αναπάντητα ερωτήματα…μήπως έκανα καμιά βλακεία; Μήπως είπα κάτι και την προσέβαλα; Μήπως της φορτώθηκα στην Όπερα χωρίς να το θέλει;

Τη συμπεριφορά της την κατάλαβα (η τουλάχιστον νομίζω πως την κατάλαβα) 2 μήνες αργότερα*. Εν τω μεταξύ, σε όλη την εκδρομή στο Βερολίνο χάθηκε μαζί με τη φίλη της και δεν φαινόταν πουθενά. Εγώ βέβαια είχα άλλα μπλεξίματα καθότι έμενα με κάτι ισπανούς στο ξενοδοχείο ,οι οποίοι όπως αγαπητοί συνάδελφοι βετεράνοι γνωρίζετε είναι χύμα στο κύμα(κάπνιζαν «θρεπτικά φυτά»,τρέχανε σε κάτι παρακμιακά κλαμπ στο πρώην ανατολικό Βερολίνο μέχρι τις 6:00 το πρωί κλπ) . Όταν δε επιστρέψαμε στη Βόννη και την ξανακάλεσα να βγούμε δέχθηκε χωρίς κανένα ενδοιασμό. Ξανασυναντηθήκαμε μερικές φορές, ήρθαν τα Χριστούγεννα (Joulua για όσους γνωρίζουν ;) ) κατά τα οποία η φίλη μας επέστρεψε στο Helsinki για να δει τους γονείς της που «τόσο της είχαν λείψει» (ΝΑΙ ΚΑΛΑ!.. αλλά φυσικά εγώ τότε τα έχαφτα όλα).Ώσπου ήρθε η αποφράδα μέρα, η 11^η Ιανουαρίου 2003.Εκείνη την ημέρα λοιπόν με κάλεσε αυτή να βγούμε έξω -για πρώτη και μοναδική φορά. Μπορείτε να φανταστείτε φυσικά το απίστευτο συναίσθημα ευφορίας που με κατέλαβε. Δεν κράτησε όμως για πολύ. Όταν τη συνάντησα , ρώτησα με την αφέλεια δεκάχρονου πρωταγωνιστή της σειράς «Το μικρό σπίτι στο λιβάδι»: «Λοιπόν πως τα πέρασες στο Ελσίνκι; Είδες τους γονείς σου που τόσο σου είχαν λείψει;»

«-Μπα…μια φορά μόνο…με τον γκόμενο μαζί ήμουν όλο τον καιρό».

Εκείνη τη στιγμή άρχισε να μου πέφτει η πίεση, να μειώνονται οι καρδιακοί παλμοί, να με λούζει κρύος ιδρώτας, το σύμπαν γύρω μου να καταρρέει αλλά ευτυχώς, το πολύ σε 4-5 δευτερόλεπτα όλα είχαν αποκατασταθεί. Προσπαθώντας να «σώσω» την κατάσταση της πρότεινα να πάμε να φάμε σ’ ένα σχετικώς χάι-κλας εστιατόριο αλλά αρνήθηκε διότι «δεν ήταν κατάλληλα ενδεδυμένη».Ως επιστέγασμα λοιπόν της παταγώδους αποτυχίας της συγκεκριμένης βραδινής εξόδου…πήγαμε στα McDonalds :S. Όπως είναι ευνόητο, με την επιστροφή μου στο δωμάτιο ήμουν ένα ψυχικό και σωματικό ράκος. Ήταν βλέπετε η πρώτη βαριά πίτα με πολλά μπαχαρικά που είχα φάει στη ζωή μου. Πίνοντας μπύρες, έβλεπα τον Ρήνο να κυλά μέσα στη νύχτα με το φως το φεγγαριού να καθρεπτίζεται στην επιφάνεια του και αναρωτιόμουν «να φουντάρω…ή να μη φουντάρω…;».Τελικά, ευτυχώς για την ανθρωπότητα δεν φούνταρα και την άλλη μέρα προσπαθώντας να ξεχάσω τον πόνο μου επισκέφθηκα την έκθεση “Venezia!” στο Bonner Kunstmuseum.Με θυμάμαι λοιπόν να περιπλανιέμαι με τα μούτρα μέχρι κάτω, σαν την άδικη κατάρα, ανάμεσα σε πίνακες που απεικόνιζαν ναυμαχίες, αγάλματα Δόγηδων, μακέτες της εκκλησίας του Αγίου Μάρκου και άλλα τέτοια (είχα γίνει τόσο κουλτουριάρης που ακόμα και σε στιγμές ΠΙΚΡΑΣ, με κουλτούρα τα έβγαζα πέρα :D )

Πέρασαν τρεις εβδομάδες και 2 μέρες πριν φύγει αποφάσισα να την συναντήσω για μια τελευταία (μποοουχοοουχοου..κλαψ…σνιφ) φορά. Την κάλεσα λοιπόν να δούμε το Gangs of New York ,αυτή την τόσο ρομαντική ταινία-κακιά η ώρα..δεν πηγαίναμε καλύτερα στο Goodbye Lenin!;Πάμε λοιπόν στο σινεμά και όλως τυχαίως σκάει μύτη το μισό τμήμα φυσικής στην ίδια αίθουσα με εμάς**.Αντί λοιπόν να μιλήσουμε για λίγο με την ησυχία μας έπρεπε να φάμε την ώρα ανταλλάσσοντας τυπικούρες με τους συναδέλφους μου από το τμήμα φυσικής .Αλλά τα βάσανα μου δεν σταμάτησαν εκεί. Είχα υπολογίσει ότι μετά το τέλος της ταινίας θα γυρίζαμε μαζί περπατώντας ώστε να συζητήσουμε περαιτέρω .Η κακιά η τύχη όμως το ήθελε να είναι στο σινεμά και ένας ΑΧΡΗΣΤΟΣ, ΑΞΕΣΤΟΣ και ΑΓΕΝΕΣΤΑΤΟΣ ΡΩΣΟΣ ο οποίος ήταν γείτονάς της στη φοιτητική της εστία και την γνώριζε. Έτσι μας έκανε την τιμή (GRRRR….KILL RUSSIANS KILL KILL!!!!) να μας συνοδεύσει σε όλη τη διάρκεια της διαδρομής. Φτάνουμε τελικά έξω από την εστία της και έρχεται η στιγμή να την αποχαιρετήσω. Εν το μεταξύ ο Ρώσος να έχει μείνει εκεί πέρα σα ΜΠΑΣΤΑΚΑΣ και να μην το κουνάει ρουπ’! Εγώ να έχω φρικάρει και να μην ηξεύρω τι να κάμνω. Μέχρι που σε κάποια στιγμή μαζεύω τις τελευταίες ρανίδες δύναμης θελήσεως που μου είχαν απομείνει (κάνοντας επικλήσεις στον Obi-wan-Kenobi κλπ κλπ) και του λέω «Μας αφήνεις για λίγο μόνους;».Και τότε ο Ρώσος ΤΣΑΚΙΣΤΗΚΕ και έφυγε ζητώντας (υποτίθεται) συγγνώμη. Έδωσα λοιπόν στη Φινλανδέζα κάτι που της είχα αγοράσει, χαιρέτησα στρατιωτικά, και το παραμύθι τελείωσε εκεί. Ήταν ωραία όμως ,δεν μπορώ να πω (*ακούγεται στο υπόβαθρο το τραγούδι “Wherever you will go” των “The Calling”*).

*Άφτερμαθ/ερμηνεία του φτυσίματος κατά τη διάρκεια της εκδρομής στο Βερολίνο:Η αγαπητή Φινλανδέζα καθώς και η φίλη της ήταν από το Helsinki και γνωρίζονταν από καιρό. Όπως θα έχετε υπ’ όψιν σας το Helsinki είναι μικρή πόλη (αν θυμάμαι καλά έχει γύρω στους 500-600.000 κατοίκους) κάτι που σημαίνει ότι οι περισσότεροι κάτοικοι λίγο πολύ γνωρίζονται μεταξύ τους. Κατά πάσα λοιπόν πιθανότητα, η φίλη της Φινλανδέζας γνώριζε τον γκόμενο της τελευταίας προσωπικά. Εάν λοιπόν μάθαινε ότι οι δυο μας βγαίναμε πιθανόν να μετέδιδε αυτή την πληροφορία στον γκόμενο διαστρεβλωμένη προκαλώντας πλείστα όσα προβλήματα .Δεν ξέρω εάν η θεωρία μου στέκει αλλά μέχρι στιγμής δεν έχω βρει κάτι άλλο που να εξηγεί το οδυνηρό φτύσιμο που έτρωγα αποκλειστικά και μόνον όταν ήταν η φίλη της μπροστά.

**Έχουν οι γερμανοί μια ωραία έκφραση η οποία ταιριάζει ακριβώς στη συγκεκριμένη περίπτωση.Είναι το "ausgerechnet".Παράδειγμα: "Ausgerechnet an diesem Abend musste der verdammte Russe den selben Kinosaal wie ich und meine geliebte Finnin besuchen!".

Meine Erasmusgeschichte,Teil Eins.Η προετοιμασία,η άφιξις,ο πρώτος μήνας.

2005-10-02T15:33:00.000+03:00

H ιστορία μας ξεκινάει ένα ομιχλώδες (ε οκ…δεν ήταν ομιχλώδες αλλά ξέρετε…η ομίχλη πουλάει) πρωινό του Μαρτίου του 2002.Είχα πάει να ζητήσω από τον καθηγητή να μου επιτρέψει να δω το γραπτό μου στο λέτζενταρυ μάθημα «Μηχανική Ι» (Τμήμα Φυσικής Ε.Κ.Π.Α) καθότι (άκουσον άκουσον) ήμουν πεπεισμένος ότι είχα γράψει 10 και ουχί 8 όπως έλεγε η κατάσταση με τους βαθμούς που ήτο τοιχοκολλημένη έξω από το γραφείο του. Μαζί κι’ ένας εξίσου αγνώμων φίλος όστις δεν ήτο ικανοποιημένος με το «7» που είχε πάρει. Βγάζει ο professeur τα γραπτά και μας λέει με χαρακτηριστική χαλαρότητα.

-Χμμ.. απ’ ότι φαίνεται έχετε πάρει 7 κι’6 αντίστοιχα!

-Μας πως είναι δυνατόν αφού έξω….;

-Προφανώς η γραμματέας έκανε λάθος στην αντιγραφή

-Και στους δύο βαθμούς; Μα τι είναι οι βαθμοί μας; Λόττο; Και σε τελική ανάλυση γιατί μου κόψατε τρεις μονάδες;

-Τέλος πάντων 7 έχετε πάρει γιατί έχετε το τάδε το τάδε και το τάδε λάθος και δεν θα μου υποδείξετε κύριε Χ (όπου Χ το όνομα του υποφαινομένου) πώς να κάνω τη δουλειά μου!

Αυτά ήταν τα κύρια σημεία της στιχομυθίας η οποία συνδιασμένη με το αγενέστατο και αλαζονικότατο ύφος του προφεσέουρ καθώς και με τη γενικότερη ανοργανωσιά της σχολής (η οποία είχε γίνει σαφής σε πάμπολλες άλλες περιπτώσεις στα προηγούμενα εξάμηνα) ώθησε το φίλο μου κι’ εμένα σε μία απόφαση:

ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ (Erasmus) ΤΩΡΑ!

Ευθύς αναζητήσαμε τη λίστα πανεπιστήμιων με το οποία συνεργαζόταν η σχολή…χμμ…Βarcelona…ωραία για διακοπές η Ισπανία αλλά για 6 μήνες…σαν πολύ είναι (για κάποιον αδιευκρίνιστο λόγο ο υποφαινόμενος δεν τους πάει τους ισπανούς).Antwerp…ξενέουρα….University of Wales, Bangor,μα αυτό δεν έχει κάν τμήμα αντίστοιχο με το δικό μας…Κøbenhavns Universitet..χμμμ…χλίδα..Δανέζες..αλλά…να μάθεις δανικά…και να τα κάνεις τι;

Και τότε ξεπρόβαλε το Rheinische Friedrich-Wilhelms Universität Bonn.Αυτό μάλιστα! Πρώην πρωτεύουσα δυτικής Γερμανίας, πολύ καλό επίπεδο πανεπιστημίου, στρατηγική τοποθεσία για εκδρομές σε ολλανδίες, γαλλίες κλπ κλπ. Τι κι’ αν δεν ξέραμε ντέουτς! Θα σκιζόμασταν , θα μαθαίναμε και θα μας έμενε και κάτι χρήσιμο! Έτσι ξεκίνησε μια μαραθώνια πορεία προετοιμασίας με τρεξίματα στο θρυλικό γραφείο διεθνών σχέσεων του Πανεπιστημίου Αθηνών (με τους …αχεμ.. εξυπηρετικότατους δημοσίους υπαλλήλους) ,σε καθηγητές για το ζήτημα της αναγνώρισης μαθημάτων, με αλληλογραφία με τους γερμανούς για να δούμε ποια μαθήματα θα γίνουν στα αγγλικά, με συναντήσεις με παλιούς Ερασμοκαραβάνες που μας έμαθαν τα μυστικά του «επαγγέλματος» και πολλά άλλα. Δυστυχώς στην πορεία έτυχαν διάφορα στον φίλο μου και άρχισε να εγκαταλείπει την προσπάθεια. Εγώ όμως δεν το έβαλα κάτω. Έναμιση μήνα εκείνο το καλοκαίρι (2002 πάντα) κι’ εν’ όσω οι άλλοι έβλεπαν Μουντιάλ εγώ έτρεχα στο κέντρο της Αθήνας και έκανα 5 ώρες γερμανικά κάθε μέρα. Εξοντώθηκα άλλά δεν το μετάνιωσα ποτέ διότι αν μπόρεσα να «στεριώσω» στο Ντέουτσλαντ ήτανε ΄χάρη σ’ εκείνα τα μαθήματα. Κατά τον Αύγουστο ο φίλος μου δήλωσε ότι δεν θα ερχόταν αφήνοντας με «in the colds of the shower».Εγώ όμως συνέχισα, έκλεισα δωμάτια-έστελνα e-mail στα αγγλικά και μου απαντούσαν στα γερμανικά…αχ…ωραίες εποχές- έστειλα τα χρήματα και άκουγα κάθε μέρα Deutsche Welle σε Real Audio.

Έτσι λοιπόν αφού άλλαξα αεροπλάνο στο Μόναχο, προσγειώθηκα ένδοξος και μέγα-γλειώδης στο αεροδρόμιο Βόννης-Κολωνίας το μεσημέρι της 3ης Οκτωβρίου 2002.Με σπαστά γερμανικά κατόρθωσα να μάθω που ήταν τα λεωφορεία και μια και δυό ξεκίνησα για τη Βόννη. Όταν έφτασα στον κεντρικό σταθμό λεωφορείων (Busbahnof) άλλαξα λεωφορείο για να βρεθώ μετά από κάνα εικοσάλεπτο μπροστά σε δύο τεράστια πολυώροφα συγκροτήματα κτιρίων δίπλα στην όχθη του Ρήνου. Ήταν αργία (επέτειος επανένωσης της Γερμανίας)…αυτοκίνητα στο δρόμο ελάχιστα και στο πεζοδρόμιο σχεδόν κανείς. Στεκόμουν λοιπόν όρθιος με την ογκώδη βαλίτσα δίπλα μου μην ξέροντας σε ποιο από τα δύο συγκροτήματα κτιρίων να πάω. Εξάφνου, ένας παππούς που περίμενε το λεωφορείο καθισμένος σε παγκάκι στην απέναντι πλευρά του δρόμου σηκώνεται, περνάει απέναντι και με ρωτάει τι ψάχνω.”Das Wohnheim”, του λέω εγώ και μου δείχνει την εστία επισημαίνοντας ότι πολλοί μπερδεύονται λόγω της γειτνίασης της με την τεράστια πολυκατοικία. Πράγματι φθάνω στην είσοδο της εστίας όπου βλέπω ένα χαρτί που λέει «Φοιτητές Εράσμους, απευθυνθείτε στον Τάδε, κουδούνι τάδε».Διστακτικά, χτυπάω και 5 λεπτά αργότερα εμφανίζεται ένας ξερακιανός τυπάς , με ξυρισμένο κεφάλι, σκουλαρίκια, τατουάζ, μυτερό γενάκι και με μία γιαπωνεζοκινέζα γκόμενα δίπλα του. "Περάστε να συμπληρώσουμε τις καταστάσεις" μου λέει σε αρκετά προσεγμένα αγγλικά. Πράγματι συμπληρώνω το όνομα μου ,παίρνω κάτι συμβόλαια (το δωμάτιο όπου έμενε με την γιαπωνεζοκινέζα ήταν σαν εσωτερικό παγόδας αλλα τσπ).Στο τέλος μου δίνει κ’ ένα πάκο χαρτιά για πεσκέσ’ το οποίο έγραφε «Mülltrennung».20 σελίδες οδηγίες σε ακατάληπτα γερμανικά για τον διαχωρισμό και την ανακύκλωση των σκουπιδιών! Οϊ οϊ μάνα μου…Grünes Glas, Weißes Glas, Blaues Glas, Organische Abfälle, Sperrmüll, Sondermüll, Plastik …και ότι άλλο μπορείτε να διανοηθείτε.Και φυσικά σε κάθε γωνία υπάρχουν και 5-6 διαφορετικοί κάδοι ανακύκλωσης που δέχονται τους τύπους αυτούς των απορριμάτων .Καλή η οικολογία αλλά και να τρως 30 λεπτά τη μέρα για να ταξινομείς τα σκουπίδια είναι λίγο βαρετό!

Τέλος πάντων αφού ξεπέρασα τη φρίκη ,ευχαρίστησα το μυστηριώδη τυπά και ανέβηκα με το ascenseur -η μήπως να το πω καλύτερα Aufzug-στον έκτο όροφο της θρυλικής 17όροφης εστίας Römerlager (Ρωμαϊκό Στρατόπεδο). Όχι μην ανησυχείτε ,οι ένοικοι δεν ήταν λεγεωνάριοι. Απλούστατα η ευρύτερη περιοχή ήταν πράγματι Ρωμαϊκό στρατόπεδο στα παλιά τα χρόνια (50 μέτρα μακριά από το κτίριο υπήρχε και μια μαρμάρινη στήλη που έλεγε «εδώ είναι το όριο του στρατοπέδου» στα λατινικά). Το δωμάτιο μεγάλο, με λιτή αλλά επαρκή επίπλωση, δικό του μπάνιο ,κουζίνα και ψυγείο και σύνδεση LAN 100 Mbps.Από το παράθυρο έβλεπα τις δύο τεράστιες πολυκατοικίες, και ανάμεσα τους τις μαούνες να πλέουν στο Ρήνο. Πιο δεξιά στο βάθος φαινόταν και μια κρεμαστή γέφυρα καθώς και το δάσος στην άλλη όχθη του ποταμού. Μια χαρά θέα!

Οι πρώτες μέρες κύλησαν όμορφα παρά το τρέξιμο για τις γραφειοκρατικές υποχρεώσεις (δήλωση στο δημαρχείο, στο πανεπιστήμιο, πληρωμή πρώτου ενοικίου, απόκτηση user account στο υπολογιστικό κέντρο κλπ κλπ).Εκεί καταρρίφθηκε και ο μύθος ότι οι γερμανοί ξέρουν αγγλικά. Στη μεγαλύτερη τράπεζα της Βόννης δεν έβρισκα έναν αγγλομαθή υπάλληλο. Στο δημαρχείο βρήκα με το ζόρι μία υπάλληλο που μιλούσε στοιχειώδη αγγλικά. Στο δε Studentenwerk (κέντρο υπηρεσιών για τους φοιτητές)..εκεί να δείτε! Έπεσα πάνω σε μία γριά (ονόματι Hannelore) που είχε μάλλον ξεμείνει εκεί από την εποχή του N.S.D.A.P.Θυμάμαι τον εαυτό μου να πλησιάζει στο γραφείο της ενόσω αυτή με κοίταζε σαν να ήμουν σκουλήκι και να ψελίζω «E-eh-ntschuldigung…sprechen Sie vielleicht Englisch?” (Συγγνώμη ,μήπως και μιλάτε αγγλικά).Τι το ήθελα! Μου απαντάει κοφτά «Συγγνώμη νεαρέ αλλά τι ήρθατε να κάνετε στη Γερμανία χωρίς να ξέρετε γερμανικά;».Κόκαλο εγώ. Ακόμα αναρωτιέμαι πως κατάφερα να συνεννοηθώ μαζί της με τα τρισάθλια γερμανικά μου και ναι... ένοιωσα κι’ εγώ λίγο από τον πόνο που βασάνιζε τους έλληνες εργάτες στο Μόναχο και στο Λεβερκούζεν το ’60.

Από την άλλη μέρα το πρωί πήγαινα στη σχολή με το σούπερ ακριβές λεωφορείο που πέρναγε έξω απ’ την εστία. Κατά τη διάρκεια της διαδρομής δε χόρταινα να βλέπω ατελείωτα μερσεντικά και BMWικά αραδιασμένα στους δρόμους ως εκεί που φτάνει το μάτι. Το απόγευμα έκανα βόλτες στις όχθες του Ρήνου και στη «νότια» συνοικία της πόλης, την λεγόμενη Südstadt με πανέμορφα σπίτια τεχνοτροπίας Art Nouveau (με πολύχρωμα vitreau κι’έτσ’) χτισμένα μεταξύ 1860-1910.Η Βόννη βλέπετε είχε την τύχη να μην βομβαρδιστεί σχεδόν καθόλου κατά το Β’ Παγκόσμιο πόλεμο επειδή στην περιοχή της δεν υπήρχε ανεπτυγμένη βιομηχανία. Μόνο το κεντρικό κτίριο του πανεπιστημίου βομβαρδίστηκε το οποίο μετά τον πόλεμο το επισκεύασαν οι φοιτητές! Φανταστείτε «Όποιος κουβαλήσει περισσότερα τούβλα περνάει το μάθημα :P”. Μετά από τις βόλτες την άραζα στο σαλόνι της φοιτητικής εστίας διαβάζοντας International Herald Tribune ενώ δίπλα μου άλλοι σιδέρωναν ρούχα, έπαιζαν επιτραπέζια ή έβλεπαν VIVA -ας πούμε το γερμανικό MTV.Τα πράγματα άλλαξαν όμως άρδην όταν ξεκίνησε η εβδομάδα ενημέρωσης των φοιτητών εράσμους οπότε και συνάντησα για πρώτη φορά τους συνάδελφους Ερασμίτας. Κατ’ αρχήν όλες οι εκδηλώσεις και οι ξεναγήσεις ήταν προφανώς στα γερμανικά και άρχισα να αισθάνομαι λιγάκι σαν μαλ…εντυκέ (mal éduqué).Άλλα το κατάπια γιατί λέω «Ντέουτσλαντ είν’ εδώ, στα Σουαχίλι θα κάναν την παρουσίαση;».Έεελα ντε όμως που μετά από λίγο ανακάλυψα ότι ένα 40% των Ερασμιτών και δη οι προερχόμενοι από το πρώην ανατολικό μπλοκ δεν ήξεραν από αγγλικά (η γαλλικά) τη μαύρη τους την τύφλα. Τι απογοήτευσις λοιπόν να βλέπω να παρελαύνουν μπροστά μου οι Πολωνέζες, οι Τσέχες ,οι Λιθουανέζες και οι Εσθονέζες και να αδυνατώ να επικοινωνήσω μαζί τους. Εξάφνου παίρνει το μάτι μου μια ομάδα από φοιτήτριες του University of Oxford (αγγλίδες) και η στιλπνότης της οφθαλμικής μου επιφάνειας ηυξήθη κατά 200%.Συνειδητοποιώντας ότι αυτές μιλούσαν με κάποιες ελληνίδες από το πανεπιστήμιο Αθηνών που είχα γνωρίσει τις προηγούμενες ημέρες, ευθύς ενεφανίσθην ως fadis bastoonis και επεχείρησα όπως εμπλακώ εις την συζήτησιν. Αμε δε! Αφού καταδέχθηκαν να μου πούνε δυο κουβέντες στα αγγλικά ,οι μανδάμ από την Οξφόρδη το γύρισαν ευθύς στα γερμανικά καθ’ότι “Wir sind in Deutschland und wir müssen unser Deutsch üben“ (ήμεθα εις την Γερμανίαν και πρέπει να εξασκήσωμεν τα ημών Γερμανικά).ΤΙ ΛΕ ΜΩΡΗ Χ*ΜΟΥΡΑ; Από τα 100 μιλιόνια γερμανόφωνους ΕΕΕΜΕΝΑ βρήκες για να εξασκήσεις τα γερμανικά σου; Βρε χρυσή μου ,βρε καλή μου δεν ξέρω καλά γερμανικα…ΟΧΙ ΑΥΤΗ, ΕΚΕΙ , ΜΕ ΤΟ ΣΤΑΝΙΟ. Είδα κι’ απόειδα ο κακομοίρ’ς και όποτε την έβλεπα (μια συγκεκριμένη που μου είχε τραβήξει την προσοχή περισσότερο) προσπαθούσα να της μιλήσω με τα άθλια γερμανικά μου. Κάτι κατάφερνα αλλά δεν τράβαγε το πράμα ώσπου τα παράτησα ορκιζόμενος να πάρω εκδίκηση. Στο μεσοδιάστημα μας πήγανε τους Ερασμίτες και μια εκδρομή στο μικρό χωριουδάκι Linz κάποια χιλιόμετρα μακριά από τη Βόννη με ποταμόπλοιο. Εκεί πέρα έγινα για πρώτη φορά μάρτυρας του φαινομένου της «Ερασμιακής Γκετοποίησης».Το φαινόμενο συνίσταται στο ότι τα άτομα της ίδιας εθνικότητας σχηματίζουν μια έντονα συνεκτική ομάδα στην οποία είναι πολύ δύσκολο να διεισδύσουν άτομα άλλων εθνικοτήτων. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι στο Εράσμους δεν υπάρχουν πολυεθνικές παρέες. Κάθε άλλο. Απλούστατα οι τελευταίες ζουν πάντα υπό τη σκιά των «Γκέτο».Άρχισα να αισθάνομαι κάπως περίεργα. Ευτυχώς που τα βράδια κατέβαινα με το Άουφτσουκ στο υπόγειο της εστίας όπου λειτουργούσε μπαρ ,έπινα μπύρες και ξέχναγα τον πόνο μου. Εκεί γνώρισα και ορισμένα ενδιαφέροντα και γλωσσομαθή άτομα, κυρίως γερμανούς ,και περνούσε η ώρα μου. Ακόμα γράφτηκα στο λέσχη γαλλογερμανικής φιλίας του πανεπιστημίου στις συγκεντρώσεις της οποίας πήγαινα κάθε Πέμπτη. Εκεί μίλαγα Γαλλικά με Γερμανούς ,Γερμανικά με Γάλλους, έπινα Bordeaux και γενικώς το διασκέδαζα. Και τότε, γύρω στα μέσω Οκτωβρίου ξεκίνησε η εποχή των Party!Πάρτυ στο μπάρ της Εστίας, πάρτι Εράσμους στην Διεθνή Λέσχη του Πανεπιστημίου, Πάρτι της Νομικής, της Φυσικής-Διατροφικής Επιστήμης (Physik/EHW Party…αχ..σνιφ σνιφ), party Halloween (ναι ναι οι αλήτες οι Γερμανοί έχουν κλέψει τη γιορτή από τους Αμερικάνους. Μόνο με κολοκύθες δεν κυκλοφορούν!).Στο επίσημο πάρτι Εράσμους, μου υάλισε και μια Φινλανδέζα η οποία θα διαδραματίσει αρκετά σημαντικό ρόλο στην ιστορία μας. Στο μεταξύ ξεκίνησαν και τα μαθήματα (2 Στα γερμανικά, ένα στα αγγλικά).Στο σημείο αυτό να πω ότι οι γερμανοί με πούλησαν κανονικότατα διότι αρχικά είχε κανονισθεί ότι και τα 3 μαθήματα θα γίνονταν στα αγγλικά. Έλα ντε όμως που οι προφέσορες που τα δίδασκαν την κοπάνησαν για Αμέρικα κι’έτσι έμεινα και πάλι ιν δε κολντς οφ δε σάουερ.Δεν τους κρατάω πάραυτα κακία διότι έμαθα πολλή ορολογία έτσι .Το κτίριο του τμήματος φυσικής ήταν καταπληκτικό :κατασκευής 1912 και με αίθουσες που είχαν τα αυθεντικά όργανα που είχαν χρησιμοποιήσει υπεραστέρες της επιστήμης όπως ο Rudolf Clausius και ο Heinrich Hertz οι οποίοι βεβαίως βεβαίως είχαν χρηματίσει καθηγητές στο πανεπιστήμιο της Βόννης τη δοξασμένη εποχή όπου όλη η φυσική έβγαινε από τη Γερμανία. Δυστυχώς στα γερμανικά μαθήματα δεν καταλάβαινα την τύφλα μου και τα βράδια γύριζα απογοητευμένος και διάβαζα συνέχεια γερμανικό λεξιλόγιο σε μια απέλπιδα προσπάθεια να γίνω κι’ εγώ γερμαναράς. Ευτυχώς μαζί μου παρακολουθούσαν μαθήματα ένας Βραζιλιάνος, ένας Πορτογάλος κι’ ένας Κολομβιανός οι οποίοι ήταν επίσης άσχετοι από γερμανικά κι’ έτσι παρηγοριόμουν.

Η erasmoιστορία μου: Επεισόδιο τέταρτο - Οι πρώτοι μήνες (το θέμα του φαγητού)

2005-09-18T20:24:00.000+03:00

Μία παρένθεση πάνω στο προηγούμενο επεισόδιο:
Οι θερμοκρασίες και το κρύο.
Σίγουρα ακούς τις θερμοκρασίες και παθαίνεις ένα κάτι.
Θα σου πω εδώ 2 παραδείγματα:
Μπορεί όμως να είχε μια μέρα -20 και έξω να είχε χαρά Θεού, να πηγαίναμε εκδρομές κτλ και την άλλη να είχε -5 και να φυσούσε και να μην μπορούσες να βγεις από το σπίτι. Γινόταν αυτό.
Και κάτι άλλο. Αν την μία μέρα σου είχε -20 και την επόμενη -5 ..."ζεσταινόσουν". Σκέψου ότι η θερμοκρασία ήταν υψηλότερη κατά 15 βαθμούς και ας έχει το μείον μπροστά. Φυσικά και δεν είχαν τέτοιες αποκλίσεις οι θερμοκρασίες από την μία μέρα στην άλλη, αλλά το αναφέρω σαν παράδειγμα.
Είναι παράξενο που τα αναφέρω αυτά και τα νοσταλγώ κατά κάποιον τρόπο.
Σκέψου ότι τα λέει αυτά ένα άτομο που δεν ήθελε να ακούει για βουνά, χιόνια, κρύα κτλ.
Ήμουν εκπληκτικά "κρυουλιάρα" που λένε. Και όμως δεν είχα κανένα πρόβλημα με όλα αυτά τα "παράδοξα".
Ίσα ίσα, μου λείπουν κιόλας...
Τώρα δε, ο χειμώνας στην Ελλάδα απλά "δεν μ'αγγίζει". Αφού στην Φιν τα είδα όλα!
Το μόνο πράγμα που θα έλεγα ως αρνητικό εξαιτίας του κρύου, ήταν ότι δεν κρατούσε η μπαταρία από την φωτογραφική μου μηχανή. Όλα τα άλλα ήταν εμπειρίες...

το ότι κάνει κρύο, δεν είναι απαραιτήτως κακό...
γλυπτά από πάγο, πλατεία Kauppatori, Vaasa

Το θέμα του φαγητού.
Μέχρι να δικτυωθούμε στην πόλη και να προσαρμοστούμε, δεν μπορώ να πω ότι τρώγαμε και πολύ. Το φαγητό στην λέσχη του Polytechnic ήταν άθλιο και συνήθως μαγειρεύαμε στο σπίτι. Να φανταστείς πόσο πείνα είχε πέσει τις πρώτες μέρες που έτρωγα πράγματα τα οποία αν τα έβρισκα στην Ελλάδα αποκλείεται καν να τα άγγιζα (είμαι και περίεργη με το φαγητό είναι η αλήθεια) ενώ αρκετές φορές έτρωγα πράγματα τα οποία δεν ήξερα καν τι ήταν!
Τέτοια πείνα, ούτε στο survivor :D

Είχαμε και μία διαφορά φάσης στο φαγητό με τους Φινλανδούς.
Κατά την διάρκεια των μαθημάτων στο Polytechnic, κάνουν και ένα διάλειμμα για μεσημεριανό ...στις 11.30 το πρωί. Εκείνη την ώρα όπως είναι φυσικό, το δικό μας το μάτι μόλις που είχε ανοίξει σαν Έλληνες, οπότε παίρναμε ζεστή σοκολάτα και donuts (τα οποία ήταν τ-έ-λ-ε-ι-α! θα μπορούσα να τρώω όλη μέρα τέτοια... όχι ότι δεν το έκανα δηλαδή), ενώ όλοι γύρω μας έτρωγαν μεσημεριανό και μας κοιτούσαν σαν να ήμασταν εξωγήινοι. Πάλι καλά κάπου συμβαδίζαμε κάπου (όταν τρώγαμε εμείς μεσημεριανό κατά τις 16.00, έτρωγαν αυτοί βραδινό), χωρίς να σημαίνει ότι σταματούσαν στην λέσχη να μας κοιτούν περίεργα.
Moυ φαινόταν πολύ περίεργο που στην λέσχη έτρωγαν φαγητό το οποίο το συνόδευαν όχι με νερό, αλλά με γάλα (!!!) ή με ζεστό χυμό (!!!). Πίνουν γάλα με τα πάντα (και πίνουν και συνέχεια καφέ, συ-νέ-χει-α!) και σε μεγάλες ποσότητες, πράγμα το οποίο είναι παράξενο, καθώς το μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού είναι αλλεργικό στην λακτόζη του γάλακτος.
Τι άλλο? αααααα... το κόλλημα με τις κομπόστες. Εμείς τις κομπόστες (ροδάκινο, μανταρίνι, ανανά, κτλ κτλ) τις έχουμε συνηθίσει για γλυκό. Πάει και τελείωσε.
Αυτά όμως, να τα ξεχάσεις στην Φινλανδία. Οι κομπόστες κολλάν παντού και πάντα στο φαγητό (ειδικά pizza με ανανά φάγαμε ουκ ολίγες φορές).

Δεν υπήρχαν μανάβικα, δεν υπήρχαν χασάπικα και οι φούρνοι ήταν ελάχιστοι. Όλα δηλαδή τα έπαιρνες από το κατάλληλο section του supermarket.

έλα Αλέκο! πόσο κάνει το ψωμάκι αγάπη μου? ΠΟΣΟ??!?!?
5-6 ευρώ το κιλό?!?

Η επίσκεψη στο οπωροπωλείο του supermarket ήταν λίγο απελπισία είναι η αλήθεια. Οι ντομάτες να φανταστείς τον χειμώνα είχαν τιμή από 6-9 ευρώ το κιλό οι εισαγόμενες, ενώ οι ακριβότερες που είχα δει ήταν οι φινλανδικές που είχαν 12,5 ευρώ το κιλό τον χειμώνα (την άνοιξη είχαν κάπως καλύτερες τιμές οι ντομάτες). Ήταν πάρα πολύ μικρές και δεν μπορώ να πω ότι είχαν και ιδιαίτερη γεύση, εκτός από τις φινλανδικές που θύμιζαν λίγο ντοματούλα. Οι πιπεριές από την άλλη ήταν συσκευασμένες μία μία και κόστιζαν 6 με 8 ευρώ το κιλό...

Έλα Αλέκο! πόσο κάνουν οι πιπεριές και τα μανιτάρια? ΠΟΣΟ?!?!?!?
6-7 ευρώ οι πιπεριές και 8.40 τα μανιτάρια? πούλα! πούλα!

Μόνο οι πατάτες είχαν φυσιολογική τιμή, αλλά όχι και μέγεθος, μιας και ήταν περίπου στο μέγεθος μια μπάλας μπιλιάρδου. Ψάχναμε συνέχεια στις στοίβες με τις πατάτες για να βρούμε μια κάπως πιο φυσιολογική, μιας και κάναμε ώρες να ξεφλουδίσουμε κάθε ένα μικρό πατατάκι.

πατατούλες...

Το "καλό" ήταν ότι τα φρούτα και τα λαχανικά τα ζύγιζες μόνος σου πατώντας το κατάλληλο κάθε φορά κουμπάκι που υπολόγιζε την τιμή ανάλογα με το προϊόν, οπότε εμείς σαν κλασσικοί Έλληνες, παίρναμε τις φινλανδικές ντομάτες και χτυπούσαμε την τιμή από τις εισαγόμενες που ήταν φθηνότερες. Το ίδιο έκαναν και οι ισπανοί (αν δεν ταιριάζαμε, δεν θα συμπεθεριάζαμε!).
...Σσσσσσσσστ!!! μυστικό!

ντουματούλια

Το συμπέρασμά μας ήταν ότι οι Φινλανδοί δεν ξέρουν να τρώνε.
Βέβαια, αργότερα είδαμε ότι αυτοί τρώνε μια χαρά, μιας και έκαναν όλοι υγιεινή διατροφή (σπάνια να έβλεπες χοντρό Φινλανδό), ενώ εμείς οι Έλληνες τα θέλαμε και τα κοκορέτσια μας, τα ψητά αρνιά μας, τον γύρο μας και όλα τα λιπάκια μας...

παρένθεση====> έμενα επί 3 μήνες στο διαμέρισμα με 2 κινέζες και 2 νορβηγίδες (και αργότερα και με έναν γερμανό και μία γερμανίδα). Από τα τόσα άτομα στο σπίτι, οι ελληνίδες ήμασταν οι μόνες που τηγανίζαμε τις πατάτες.

Τέλος, μου άρεσε στην Φινλανδία που άνοιγα την βρύση και έπινα πεντακάθαρο νερό.
Τα περισσότερα χρόνια τις ζωής μου ως τώρα, την έχω βγάλει με εμφιαλωμένα, πράγμα που θα συνεχίσω να κάνω όσο μένω στην Θεσσαλονίκη...

Συνδυάζοντας το φαγητό με το κλίμα...
Αυτό που μου άρεσε να κάνουμε ήταν να πηγαίνουμε στο supermarket και να παίρνουμε παγωτά. 1lt παγωτό VALIO (η καλύτερη μάρκα!) κόστιζε 1-1,5 ευρώ (ανάλογα την γεύση), οπότε είχαμε βρει την χαρά μας και παίρναμε συνέχεια, μιας και όταν τα αγοράζαμε δεν χρειαζόταν να πηγαίνουμε κατευθείαν στο σπίτι, αλλά μπορούσαμε να κόβουμε βόλτες όση ώρα θέλαμε, αφού τα παγωτά δεν έλιωναν με την εξωτερική θερμοκρασία :)

Θέλεις να φας επειγόντως μια κρέμα καραμελέ, αλλά βαριέσαι να περιμένεις μέχρι να κρυώσει και να πήξει? την βγάζεις 10 λεπτάκια έξω από το παράθυρο. Σίγουρα αποτελέσματα! :D

Συνεχίζεται...

Η erasmoιστορία μου: Επεισόδιο τρίτο - Οι πρώτοι μήνες (χώρα και κλίμα)

2005-09-14T22:39:00.001+03:00

Σύνδεση με τα προηγούμενα...

...Εκείνο το βράδυ κοιμήθηκα σαν πουλάκι. Πήγα σε orientation day. Γνώρισα και ένα σωρό άτομα, πήγα σε τόσα party (άλλο που δεν ήθελα και εγώ το κοινωνικό party animal). Κάθε μέρα γνώριζα όλο και πιο πολλά άτομα. Πήρα και ποδήλατο και έκοβα συνέχεια βόλτες στην πόλη πάνω στο χιόνι που υπήρχε άφθονο.

Το ποδηλατάκι μου :)

Όλα ήταν κάτασπρα και πανέμορφα. Δεν είχε και πολύ φως την ημέρα, αλλά όσο και αν σε μπέρδευε αυτό μερικές φορές ήταν μια τρομερή εμπειρία.
Δεν θα ξεχάσω μια μέρα που είχαμε ξενυχτήσει σε ένα party και όταν ξύπνησα το απόγευμα και είδα το σκοτάδι έξω έχασα την μπάλα πραγματικά.
Το βιολογικό μου ρολόι μου έλεγε ότι είναι πρωί (μιας και τότε είχα ξυπνήσει), το κανονικό ρολόι μου έλεγε ότι είναι απόγευμα (16.00 ώρα Ελλάδος) και έξω ήταν νύχτα. Τρέχα γύρευε...

Γενικά όταν είχα πάει, άρχιζε να ξημερώνει κατά τις 10.30 (δηλαδή 11 ήταν μέρα) και κατά τις 3 το μεσημέρι νύχτωνε…

Η χώρα.
Οι μήνες πέρασαν και κάθε μέρα ανακάλυπτα και κάτι καινούριο σε αυτήν την πανέμορφη χώρα. Κατά τον Φεβρουάριο είχαν αρχίσει οι εντάσεις μέσα στο σπίτι με την Χρύσα. Στην αρχή με πείραζε και στεναχωριόμουν, αλλά μετά έπαιρνα την φωτογραφική μου και έφευγα από το σπίτι μαζί με την Αθηνά και κάναμε συνέχεια βόλτες φωτογραφίζοντας τους πάντες και τα πάντα.
Η Φινλανδία έχει τρομερά τοπία για φωτογράφηση και πολύ εντυπωσιακά. Μόλις γύρισα Ελλάδα, ο μετρητής της μηχανής ήταν στις 3.500 φωτογραφίες…
Η χώρα έχει 187.888 λίμνες… τον χειμώνα είναι παγωμένες και μπορείς να περπατήσεις και επάνω τους. Μοναδική εμπειρία!
Μέχρι και αυτοκίνητα περνούν από πάνω...

παίζοντας πάνω στις παγωμένες λίμνες

Η Φινλανδία ήταν τελείως διαφορετική από την Ελλάδα. Καμία σχέση θα έλεγα. Είχε μια ηρεμία από μόνη της… ήρεμους ρυθμούς ζωής και μέσα στην φύση…

Δίπλα από το διαμέρισμά μας είχαμε μία λίμνη με πάπιες μέσα στο δάσος. Βέβαια στην Φινλανδία είναι πιο σπάνιο να πεις «έκταση με σπίτια» παρά «έκταση με πράσινο!!!». Φαντάσου τώρα να κάθεσαι να μαγειρεύεις και να κοιτάς από το παράθυρο αυτό το σκηνικό…

Στην Θεσσαλονίκη που μένω, βλέπω έναν τοίχο…

η λίμνη με τις πάπιες κοντά στο σπίτι μας και μια βόλτα μέσα στο δάσος...

Το κλίμα και το κρεμμύδι look!
Τους πρώτους μήνες χιόνιζε συνέχεια. Και όταν λέμε ότι χιόνιζε, δεν μιλάμε για το φλώρικο το χιονάκι που ρίχνει εδώ στην Ελλάδα, που χιονίζει 3 ώρες και δεν το στρώνει κάτω. Μιλάμε ότι χιόνιζε 10 λεπτά και το χιόνι έφτανε στο μισό μέτρο.

χιονίζει...

Η μέση θερμοκρασία τους πρώτους μήνες ήταν -15 κατά μέσο όρο, χωρίς να λείπουν και τα -20...

-19 βαθμοί!!!

Δεν ξέρω τι να σου πρωτοπεριγράψω. Ήταν σαν να ήμασταν σε καλοκαιρινές διακοπές μέσα στον χειμώνα! Ναι, είχε κρύο! Είχε και πολύ μάλιστα!
Στο ντύσιμο δεν κοιτούσες ομορφιές, να ταιριάζουν αυτά που φοράς και τα λοιπά. Εκεί κοιτούσες να μην κρυώνεις (μην σου πω ότι κοιτούσες να "επιβιώσεις" γιατί θα ακουστεί πολύ μελό) και φορούσες όσα πιο πολλά ρούχα μπορούσες, το ένα πάνω από το άλλο.

Μου άρεσε πολύ η αίσθηση που είχες όταν έμπαινες σπίτι τον χειμώνα… Από το κρύο στην ζεστούλα…
Αν σκεφτείς ότι έξω είχε –20 και έμπαινες κατευθείαν στους +20κάτι… (μιλάμε για 40 βαθμούς διαφορά…)

Το standard ντύσιμό μου περιελάμβανε ένα διπλό μπουφάν ενισχυμένο, διπλά γάντια, σκουφί διπλό fleece, την κουκούλα από το μπουφάν από πάνω από τον σκούφο, ισοθερμικά ολόσωμα εσώρουχα (δηλαδή φαντάσου μια μπλούζα μακρυμάνικη και ένα παντελόνι μακρύ), από πάνω μια μπλούζα μακρυμάνικη (φούτερ), πουλόβερ ζιβάγκο, διπλές μάλλινες κάλτσες και χοντρό παντελόνι (το παντελόνι του σκι με είχε σώσει). Αυτά ήταν τα standard. Από εκεί και πέρα, ό,τι περισσότερο φορούσες, καλό σε εσένα έκανες (ανάλογα πάντα με το τι καιρό έκανε, αν φυσούσε, τι θερμοκρασία είχε, πόσο κρύωνες σαν άτομο κτλ κτλ). Πολύ σωστά παρατήρησες ότι δεν ανέφερα κασκόλ αν και είχα μαζί μου. Αν φορούσα και κασκόλ, δεν έκλεινε όμως το μπουφάν με τα τόσα που είχα από μέσα...

Στις περισσότερες φωτογραφίες, βγάζαμε σκουφιά ή γάντια και κατεβάζαμε λίγο το φερμουάρ του μπουφάν για να φαίνονται οι φάτσες μας... Παγώναμε μέχρι να ακούσουμε το "κλικ"...
Το κρεμμύδι-look ήταν το standard μας κάθε μέρα...

Ναι, καλή η ζεστούλα που σου παρέχουν τα ισοθερμικά υλικά, τα μάλλινα κτλ, αλλά αν το μπουφάν δεν ήταν αντιανεμικό, θα είχα αφήσει τα κοκαλάκια μου στο χιόνι.
Όλα ήταν καλυμμένα επάνω σου (αν μπορούσες, ας έκανες και αλλιώς) εκτός (δυστυχώς) από το πρόσωπό σου. Έπρεπε standard να έχεις καλυμμένο το μέτωπο, γιατί αν πάγωνες εκεί σου ερχόταν ζαλάδα που δεν έβλεπες μπροστά σου κυριολεκτικά και πίστεψέ με, δεν ήταν καθόλου ωραίο συναίσθημα.
Άντε τα χείλια κάπως τα κάλυπτες από τον λαιμό του μπουφάν αν και δεν γινόταν να το κάνεις αυτό συνεχώς, αλλά η μύτη, μάτια και μάγουλα ήταν συνεχώς εκτεθειμένα. Αρκετές φορές είχε τόσο κρύο (ειδικά όταν φυσούσε ταυτόχρονα) που αισθανόμουν ακόμα και τα μάτια μου να παγώνουν (!) και μερικές φορές όταν ανέπνεες ο αέρας ήταν τόσο κρύος που τον αισθανόσουν παγωμένο στα πνευμόνια σου και σου έδινε την εντύπωση ότι θα παγώσουν όλα εκεί μέσα!
Η μύτη μας ήταν πάντα κόκκινη σαν τα ταρανδάκια του Άγιου Βασίλη. Από το κρύο πάγωνε τελείως με αποτέλεσμα να τρέχει συνεχώς ποτάμια (ΙΙΙΟΥΥΥ! :D) και εμείς να μην παίρνουμε χαμπάρι μιας και δεν την αισθανόμασταν καθόλου (ειδικά όταν έμπαινες από έξω σε κάποιον κλειστό χώρο που είχε ζέστη, εκεί να δεις τρέξιμο η μύτη...).
Τα χείλια μου είχαν σκάσει τόσο πολύ που δεν είχαν συνέλθει, ακόμα και 4 μήνες μετά τον γυρισμό μου στην Ελλάδα.

Εικόνες:
@Τον Ιανουάριο ειδικά, είχε αρκετά συχνά χιονοθύελλες. Και όταν λέμε ότι είχε χιονοθύελλα και –15, δεν ήταν το καλύτερο πράγμα που θα μπορούσε να σου τύχει όταν βρισκόσουν έξω από το σπίτι.

Μια μέρα είχαμε κατέβει στο κέντρο στο supermarket με τα ποδήλατα και όταν τελειώσαμε τα ψώνια πέσαμε σε μια τρελή χιονοθύελλα. Θυμάμαι ότι φυσούσε τόσο πολύ που κάναμε πετάλ στην κατηφόρα! Όταν επιτέλους έφτασα στο σπίτι μετά από ώρα, μπροστά μου είχα “χτιστεί” από το χιόνι, ενώ τα χέρια μου είχαν παγώσει τόσο πολύ (ακόμα και με 2 ζευγάρια γάντια παρακαλώ) που χρειάστηκε να περάσει αρκετή ώρα μέχρι να συνέλθουν. Δεν μπορούσα να τα ισιώσω (είχαν πάρει το σχήμα από το τιμόνι).

@Συχνά μου πάγωναν και τα μπροστά τσουλούφια των μαλλιών μου από τα χνώτα. Ποτέ όμως δεν τα λύγισα να δω αν σπάνε… (και το έχω ακόμα απορία!)

Και όμως εμείς παρόλαυτά δεν καταλαβαίναμε και πολλά. Δεν μας πείραζε πολύ και δεν πρόκειται να το αναφέρω το κρύο σαν αρνητικό στοιχείο της χώρας. Θα το αναφέρω απλά σαν εμπειρία. Γιατί ήταν μια εμπειρία.
Παίρναμε, που λες, το ποδηλατάκι μας και ήμασταν όσες περισσότερες ώρες μπορούσαμε έξω ή σε σπίτια γνωστών. Αυτό ήταν το ωραίο. Βάζαμε τα μποτάκια μας και το μπουφάν πάνω από τις πιζάμες και πηγαίναμε στο απέναντι σπίτι που ήταν ο Carlos, ένας πολύ καλός μας φίλος από την Ισπανία και μαγειρεύαμε. Κάπου εδώ θα σταματήσω για να σου διηγηθώ μετά τα περι διατροφής...

παρέα με τον Carlos

Συνεχίζεται με το επεισόδιο 4, "το θέμα του φαγητού"...

Düsseldorf (η παραμονη)

2005-09-10T00:35:00.000+03:00

Φτάσαμε!
Ολα ειναι νέα, διαφορετικά, ασυνήθιστα...
Αρχιτεκτονική, μέσα μαζικής μεταφοράς, η οργάνωση του FH, κανόνες της εστίας, το φαγητό της καφετερίας, οι ήχοι και ο ρυθμός της γλώσσας, οι ανθρώπινες φυσιογνωμίες, ο τρόπος εργασίας, τα χρώματα των δρόμων, των δέντρων, του ουρανου, ο καιρός.

Ο καθηγητή μας, μας χάρησε τον χάρτη της πόλης, μας έδειξε τις στάσεις του τράμ, μας σύστησε στους άλλους καθηγητές, σε Έλληνες συμφοιτητές (για να μη μας πιάνει μοναξιά), σε Γερμανούς (για να μας κοινωνικοποιήσει), μας έδειξε το γραφείο του και είπε μη διστάσετε να έρθετε σε μένα εαν έχετε πρόβλημα.

Μας δώσαν μια εργασία, και μας είπαν
αυτό ειναι το θέμα μας, ενημερωθήτε, διαβάστε, ρωτήστε, κάντε. Είστε ελευθεροι να αποφασίσετε τι, πως και με ποιο ρυθμό θα την κάνετε, αρκεί η δουλεία να γίνει έγκαιρα.

Γνωρίσαμε άλλους Ερασμίτες, από την Πορτογαλλία, Βέλγιο, Γαλλία, Αγγλία. Παίξαμε ποδόσφαιρο και γιορτάσαμε πάρτυ με Γερμανούς, Ιταλούς, Μαροκάνους, Παλαιστίνιους, Αμερικάνους, Κινέζους...

Μαλλώσαμε οι δυο έλληνες φοιτητές.

Και συνέχισα μόνη μου την εξέλιξη.
Πήρα μάθηματα γλώσσας, μαζί με άλλους νέους από την Λιθουανία, Ταιβάν, Ιαπωνία, Ρουμανία...

Στα πάρτυ προτιμούσα να μιλώ, παρά να ακούω τους άλλους, ήταν ποιο εύκολο.

Μερικές φορές έβαζα το μυαλό στην off θέση, όταν παρακουραζόμουνα ακουγοντας τη γλώσσα και προσπαθώντας να την καταλάβω.

Πολλά βράδια κοιμώμουν με ακουστικά ακούγοντας ραδιόφωνο, με την ιδέα ότι θα μάθαινα έτσι ευκολότερα την προφορά.

Το θεωρούσα άδικο, ότι παιδάκια 5 χρονών μιλούν καλύτερα από εμένα τα γερμανικά.

Επισκευτηκα μια Ελληνίδα Ερασμίτησα στη Γαλλία και γνωρίσα άλλους Ερασμίτες από την Ολλανδία.

Φλερταρισα, με φλερταρισαν, ερωτευτηκα.

Ειχα φίλο στην Έλλάδα που αλληλογραφούσα, τον χώρισα γραφοντάς του ένα γράμμα.

Ενοιωσα μόνη μου μακριά από την οικογένεια, τους πήρα τηλέφωνο για να μου ευχηθούν στη γιορτή μου.

Για να ξεπεράσω τη αβάσταχτη ησυχία του δωματίου μου τα σαββατοκύριακα, δανείστηκα μια κιθάρα από μια συμφοιτήτρια και συγκάτοικο της εστίας.

Πηγαμε ταξείδι με το αυτοκίνητο στην Πορτογαλλία. Στο δρόμο καναμε στάση σε campings της Γαλλίας. Στην Ισπανία είχαμε ατυχημα. Το αυτοκίνητο έμεινε σε νεκροταφείο αυτοκινήτων στη Guatelahara, εμεις συνεχίσαμε μέσ'τα αίματα και με την μυρωδιά της βενζίνης στα ρούχα μας, με το λεωφορείο, μετρο και τραίνο για Λισαβώνη.

Μας φιλοξενούσε η οικογένεια ενός Ερασμίτη που γνωρίσαμε στο Düsseldorf, που είχαμε συναντήσει στη Γαλλία.
Παντρεφτήκανε και μας καλέσανε να περάσουμε τη πρωτη εβδομάδα του μήνα του μέλιτος τους παρέα στο Algarve.

3 μέρες με το λεωφορείο επιστρέφαμε. Πορτογαλλία, Γαλλία, Βέλγιο, Γερμανία.

Σε λίγες μέρες παραδώσαμε τις εργασίες. Σε λίγες μέρες πετάξαμε.
Όχι μαζί, η φιλια μας είχε εξαφανιστεί.

Το αεροπλάνο μου προσγειώθηκε στο Ελληνικό.
Λίγες στιγμές αργότερα διαβάζει η αδερφή μου τις σκέψεις μου...
σκ... επέστρεψα!

Στις 26 Οκτωβρίου 1992 το απόγευμα.

Düsseldorf (πρωτες εντυπωσεις)

2005-09-08T13:06:00.000+03:00

homo erasmus - Θερινό εξάμηνο του 92 στο Düsseldorf

Πετάξαμε στις 29 Φεβρουαρίου μια ηλιόλουση ζεστή μέρα από το Ελληνικό.

Περιμένοντας το αεροπλάνο και χαιρετώντας τους γονείς και φίλους που είχαν έρθει να μας συντροφεύσουν μέχρι την αναχώρηση με έκαψε ο ήλιος στα μάγουλα.

Φτάσαμε βράδυ στο Düsseldorf.

Το πρώτο που μου έκανε εντύπωση όταν έφτασα στο αεροδρόμιο ήταν η ησυχία. Αργότερα κατάλαβα ότι αιτία ήταν η τάξη και μια ανάμιξη καλής ανατροφής με ανθρώπινη ψυχρώτητα...
Το δεύτερο ήταν ο κρύος και καθαρός αέρας βγαίνοντας από το αεροδρόμιο, και στο δρόμο προς το αυτοκίνητο.
Το τρίτο η τάξη στους δρόμους.

Πετάξαμε 2 άτομα από το ΤΕΙ Αθήνας (τμήμα Ηλεκτρονικής) για το FH Düsseldorf. Ο υπεύθηνος καθηγητής μας πήγε στα δωμάτια της φοιτητικής εστίας και αργότερα μας έφερε στο σπίτι μιας Έλληνίδας όπου θα παιρνούσαμε το σαββατοκύριακο. Σκεφτήκαν βλέπεις, πως είναι καλύτερα να μην ήμαστε μόνοι μας τις πρώτες μέρες στο άδειο δωμάτιο, άγνωστοι και μόνοι μεταξύ αγνώστων. Τί γλυκιά ιδέα; Ο καθηγητής μας ήταν βλέπεις μια καρδούλα!

Θυμάμαι πρώτα πηγαμε στο δωμάτιο του άλλου φοιτητή για να αφήσει εκεί τα πραγματά του.
Ωραίο μοντέρνο κτήριο, με κόκκινα τουβλάκια, 3 ορόφους το πολύ, θέρμανση δαπέδου, πράσινη μοκέτα, όμορφο δωμάτιο περιτριγυρισμένο με πράσινο, με μια μικρή λιμνούλα με πάπιες.

Μου άρεσε...

Μετά πήγαμε στο δικό μου. Πολυκατοικία 7 ορόφων, ανάμεσα σε αλλες πολυκατοικίες, άσπρο κρύο κτίριο με κόκκινες γραμμές έξω, ψυχρό άσπρο μέσα, παλαιότερη αρχιτεκτονική, πλαστική επένδιση στο μπάνιο, PVC στο πάτωμα.
Πικράθηκα. Εκείνος ωραίο δωμάτιο και εγώ;

Αργότερα συνειδητοποιήσα, πως εγώ βρίσκομαι μέσα στη πανεπιστημιούπολη, απέναντι στην καφετερία, δίπλα στην βιβλιοθήκη, κοντά στο γυμναστήριο, στην καρδιά της φοιτητικής ζωής.

Πέρασα ωραία στο δωμάτιό μου, πέρασα ωραία στο Düsseldorf, έμαθα τη γλώσσα, έμαθα την νοοτροπία, μπήκα στην τάξη του [Düsseldorf], στο μυαλό του, απέφυγα τους Έλληνες για να επιταχύνω την εξέλιξη, μπήκα στους ρυθμούς του, γνωρισα τον άνδρα της ζωής μου, δούλεψα (και δουλευω ακόμα ευτυχώς), έμαθα οδήγηση, παντρευτηκα, γέννησα το παιδί μου, επαναζητώ την επικοινωνία με το ελληνικό στοιχείο, μετακόμισα με το παιδί μου, χωρίζω, ζω!

Η erasmoιστορία μου: Επεισόδιο δεύτερο - Η πρώτη επαφή με την χώρα

2005-06-18T00:10:00.000+03:00

Δίνω όλα τα λεφτά του κόσμου σε όποιον με κάνει να ξεχάσω εκείνη την μέρα. Και όχι επειδή έφευγα, αλλά επειδή πλήγωσα το πιο αγαπημένο πρόσωπο στην ζωή μου. Τον πατέρα μου.

Η Nenya άυπνη εδώ και μέρες. Λιωμένη στο κλάμα. Τρελαμένη κυριολεκτικά.
Δεν ήξερα τι μου γινόταν. Έχω ένα κενό στην μνήμη μου από την στιγμή που έγινε η αναγγελία για την πτήση μέχρι την στιγμή που μπήκα στο αεροπλάνο.
Πριν φύγω, έστειλα ένα μήνυμα στο αγόρι μου και στον αδερφό μου για να τους πω ότι τους αγαπώ.

Το ταξίδι ήταν κουραστικό. Ο καιρός χάλια. Εγώ άυπνη, νηστική και με 35 κιλά πράγματα (1 μεγάλη βαλίτσα, ένα σάκο, μια τσαντα στην πλάτη, την τσάντα μου και το βαλιτσάκι με το laptop, όλα τίγκα γεμάτα). Εκεί που ήταν να φτάσουμε στην Vaasa με 2 αεροπλάνα και 1 τραίνο, βρεθήκαμε να τρέχουμε να αλλάζουμε 3 αεροπλάνα, 1 λεωφορείο και 3 τραίνα...

Μετά από 3 ώρες καθυστέρηση στο αεροδρόμιο της Πράγας, φτάσαμε αργά στο Helsinki, χάσαμε το τραίνο και δεν ξέραμε πώς να φτάσουμε στην Vaasa. Δεν ξέραμε καν πως να επικοινωνήσουμε με την κυρία Camilla που μας περίμενε στις 22.28 το βράδυ στον σταθμό... τον μοναδικό “γνωστό” που είχαμε στην χώρα.
Δεν ξέρω καν πως μου ήρθε να ρωτήσω στον σταθμό του Tikkurila αν υπήρχε κάποιος, οποιοσδήποτε τρόπος να φτάσουμε στην πόλη. Πρέπει να είχα πολύ απελπισμένο ύφος όταν (μπαίνοντας φουριόζα μέσα στην αίθουσα) προσπαθούσα σαστισμένη να εξηγήσω στα ελληνοαγγλικά, γρήγορα και χωρίς αναπνοή που θέλαμε να πάμε! Η κυρία στο ταμείο στα φινλανδικά (!!!) μου πρότεινε μια εναλλακτική διαδρομή. Δεν ήξερε αγγλικά και παρόλα αυτά δεν με κρέμασε. Προσπαθούσε να βρει τρόπο να μου εξηγήσει τι γίνεται με τις μετεπιβιβάσεις στα τραίνα για να μην χαθούμε. Τελικά κλείσαμε εισιτήρια 5 λεπτά πριν κλείσει το ταμείο...
Θυμάμαι τον εαυτό μου να αρπάζει όποια βαλίτσα έβρισκε μπροστά του και να τρέχει πάνω στο χιόνι. Είχαμε 3 λεπτά να αλλάξουμε τραίνο και σε αυτά τα 3 λεπτά έπρεπε να αφήσεις το ένα τραίνο, να κατέβεις σκάλες, να ανέβεις κάτι άλλες και να βρεις σε ποια γραμμή ήταν το τραίνο που έπρεπε να πάρεις…
Πάλι καλά είχε “ζέστη” εκείνη την νύχτα… -15…
Θυμάμαι ότι όταν ανέβαινα για 3η φορά τις σκάλες, ένας νεαρός μου άρπαξε τον σάκο από το χέρι, τον ανέβασε ως την κορυφή της σκάλας, τον άφησε εκεί και έφυγε. Δεν πρόλαβα να του πω ούτε ευχαριστώ!

Στο πρώτο τραίνο που μπήκαμε, κοιτούσαμε σαν χάνη... διόροφο Intercity παρακαλώ! ο διάδρομος ήταν σαν ρεσεψιόν ξενοδοχείου!

Μετά από πολύ τρέξιμο και πολύ τύχη (μέσα στην τρελή ατυχία μας) φτάσαμε. Εκεί μας περίμενε μια χαμογελαστή Φινλανδέζα και μας οδήγησε με το αυτοκίνητό της στο διαμέρισμά μας. Μου έκανε τρομερή εντύπωση όταν μπήκα στο σπίτι και απλά έσπρωξα την πόρτα για να κλείσει (η οποία ήταν η μισή από γυαλί).
«Συγγνώμη… πως κλειδώνει?» ρώτησα περιεργάζοντας την πόρτα.
«Μα… δεν κλειδώνει. Απλά την σπρώχνεις.» (εκεί κάπου χαζεύω)
«Με συγχωρείτε, αλλά… δεν έχει εγκληματικότητα η περιοχή? Είναι πολύ εύκολο να ανοίξει κάποιος την πόρτα έτσι και…».
Μέχρι να ολοκληρώσω την πρόταση, η φωνή μου όσο πήγαινε και χαμήλωνε βλέποντας το παραξενεμένο ύφος της Φινλανδέζας. Πραγματικά, πρέπει να την προσέβαλα εκείνη την στιγμή!

Το βράδυ εκείνο, ήταν εφιαλτικό. Το σπίτι άδειο. Το μυαλό μου τρελαμένο από τις χιλιάδες σκέψεις που είχα μέσα. Και μεταξύ των άλλων είχε μια ησυχία που με τρέλαινε. Με τρέλαινε κυριολεκτικά! Και όλο αυτό μου βγήκε σε μίσος.
Ήθελα να βγω έξω και να ουρλιάξω "ΡΕΕΕΕΕΕΕΕ!!! ΔΕΝ ΜΙΛΑΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ Κ@!$@$ΧΩΡΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ??????"
Την επόμενη μέρα, ξυπνάω και έξω ήταν νύχτα. Αυτό, όπως καταλαβαίνεις, δεν βοήθησε και πολύ την ήδη ξεσκισμένη ψυχολογία μου. Βρίσκω τις άλλες που είχαν ξυπνήσει ήδη και τους κάνω την εξής δήλωση: "Εγώ δεν μένω εδώ μέχρι τον Ιούνιο. Δεν θα αντέξω. Θα κλείσω το εισιτήριό μου και θα φύγω".
Ήμουν έτσι όπως ήμουν και όσο περνούσαν οι μέρες τόσο χάζευα εγώ. Μεταξύ των άλλων, μου ήρθε και καπάκι ένα γερό κρύωμα και μία ωτίτιδα. Και έξω να έχει -20...

Μετά από καμιά βδομάδα μιλάω με τον πατέρα μου κλαίγοντας και του λέω ότι θέλω να φύγω. Η απάντηση του ήταν ότι αν είναι να πεθάνω, ας φύγω αύριο κιόλας.

Φαντάσου σκηνικό στο τηλεφώνημα: «Θέλω να φύγω. Δεν αντέχω άλλο εδώ. Να μου κλείσεις το εισιτήριο αμέσως!» «Πότε θέλεις να φύγεις? Θέλεις αύριο? Να σου κλείσω το εισιτήριο και να φύγεις αύριο? Πες! Ένα τηλέφωνο είναι μόνο! Και έρχεσαι με την μία. Χέσ’τα τα λεφτά. Δεν θέλω να πάθεις και τίποτα. Να πάρω τηλέφωνο το πρακτορείο? Για αύριο είναι καλά? Πες!»
Nenya: «όχι όχι! Δεν θέλω να φύγω αύριο! Μην μου κλείσεις το εισιτήριο! Είναι ωραία εδώ! Μη! μη!»

Την ξέρετε την αντίστροφη ψυχολογία? Ε, σε εμένα έπιασε. Και από την στιγμή που άκουσα την φράση «ένα τηλέφωνο είναι και έφυγες» εκεί τελείωσαν όλα...
….και άρχισαν οι διακοπέεεεεεεεεεεεεεεες!

Συνεχίζεται...

Η erasmoιστορία μου: Επεισόδιο πρώτο - Η προετοιμασία

2005-06-09T14:41:00.000+03:00

Δεν ξέρω από που να αρχίσω για να περιγράφω αυτήν την ιστορία...
Μια ιστορία που άρχισε ως αστείο πριν 2 χρόνια για να μου αλλάξει την ζωή και τον τρόπο σκέψης μου σήμερα...

Δεν θυμάμαι πότε ακριβώς ήταν... πάνε 2 χρόνια από την μέρα που μας βρήκε να καθόμαστε για καφέ στην παραλία με την Αθηνά (Αθηνούλα, τότε...) και με την Χρύσα και να συζητάμε περί ανέμων και υδάτων...
Κάποια στιγμή, έπεσε η ιδέα:
Nenya: "να, η Κa8y είναι στην Φινλανδία erasmus... πρέπει να είναι καλή φάση! και εγώ θέλω να πάω"
X.: "αλήθεια? και εγώ!"
Α.: "και εγώ!"

Κάπως έτσι και χωρίς καθόλου σκέψη ξεκινήσαμε. Στην αρχή ήταν σαν ένα αστείο. Καμιά μας δεν περίμενε ότι όντως θα πηγαίναμε erasmus. Ήταν και έναν χρόνο περίπου μακριά... ποιός ξέρει τι θα γινόταν μέχρι τόοοοοοοτε...
Πήγαμε στην υπεύθυνη καθηγήτρια και πήραμε διάφορες πληροφορίες. Πρώτα από όλα όμως, έπρεπε να βρούμε την χώρα.
Μόλις είδα τον κατάλογο με τις διαθέσιμες χώρες, με την μία και χωρίς συζήτηση, απέρριψα την Φινλανδία. Δεν ήταν για εμένα αυτά τα πράγματα... Κατ'αρχάς, είμαι τρελή ψωνάρα. Σκεφτόμουν Ισπανίες, Ιταλίες και όλα τα "chic" ευρωπαϊκά μέρη. Επίσης, ήμουν "κρυουλιάρα" που λένε. Εδώ με το ζόρι αντέχω το κρύο της Ελλαδίτσας, θα τρέχω εκεί πάνω? δεν είσαι καλά... Άσε που αυτοί είναι ξενέρωτοι, δεν μιλάνε κιόλας... έχει και σκοτάδια όλη μέρα... απαπαπα!

Τελικά, έτσι όπως το έφερε η τύχη, αποφασίστηκε και από τις τρεις μας. Φινλανδία.
Ο λόγος? ότι η Ιταλία και η Ισπανία, είναι 2 βήματα βρε αδερφέ. Πετάγεσαι όποτε θέλεις (???), αλλά Φινλανδία πότε θα πας ξανά? Τα μαθήματα γινόντουσαν και στα αγγλικά... so...
Το άλλο ζήτημα, η διάρκεια. 3 μήνες λίγοι, 12 πολλοί...
Το άλλο? το εξάμηνο. Εαρινό, ή χειμερινό?
Τελικά, μετά από πολλά μούτρα από την μία εκ της παρέας, "κέρδισε" η Nenya που είχε τα λογικότερα επιχειρήματα.
Ακόμα και όταν ήρθε ο καιρός (Μάιος 2003) που τρέχαμε να συμπληρώσουμε τα χαρτιά, (μας δέχτηκαν με την μία στο swedish polytechnic) πάλι και αυτό για αστείο ήταν αφού ξέραμε ότι δεν ήταν δεσμευτικό... κάθε βδομάδα αλλάζαμε και πόλη μέχρι την τελευταία μέρα της προθεσμίας.
Τελικά το κλείσαμε. Vaasa Φινλανδίας, 6 μήνες και εαρινό εξάμηνο. Και ο Θεός βοηθός...

Οι μέρες και οι μήνες περνούσαν... Και εγώ να είμαι μέσα στην τσατίλα, γιατί πήγαινα καλοκαιριάτικα να αγοράσω κανένα ρούχο και είχα την μάνα πάνω από το κεφάλι μου "τι? τιραντέ? και πότε θα το φορέσεις αυτό? σε λίγους μήνες φεύγεις για Φινλανδία! άσε να πάρεις τίποτα πιο χοντρό! δεν θα μπορείς να σταθείς εκεί πάνω κακομοίρα μου!" Και κάπως έτσι βρέθηκα Αύγουστο μήνα στην Ρόδο, να ψωνίζω χοντρά πουλόβερ που ούτε ήξερα ακόμα αν θα μου χρησίμευαν καν...

Όλοι γύρω μου φαινόντουσαν να το σκέφτονται εκτός από εμένα.

Πέρασε ο καιρός και φτάσαμε Σεπτέμβριο. Κλείσαμε τα εισιτήρια σε ένα πρακτορείο. Δευτέρα, 5 Ιανουαρίου στις 5 το πρωί η μαγική ημερομηνία. Και όλα τότε ένα αστείο...
Ήταν αστείο ακόμα γιατί όλες ξέραμε ότι ανά πάσα στιγμή, μπορούσαμε να το ακυρώσουμε. Τίποτα δεν ήταν δεσμευτικό ως τότε.

Οι επόμενοι μήνες μας βρήκαν λίγο να αρχίζουμε να το συνειδητοποιούμε. Έπρεπε να δεις τι πράγματα χρειαζόσουν, τι χαρτομάνι, τι εξετάσεις υγείας, αφήσαμε και στην μέση την σχολή με τα εργαστήρια, χάσαμε και την εξεταστική...
Τον τελευταίο μήνα είχα αρχίσει να τρελαινόμαι κυριολεκτικά. Δεν κοιμόμουν, δεν έτρωγα, άκουγα για ταξίδι και Φινλανδία και έκλαιγα με την μία. Μιλάμε για υπερβολικές αντιδράσεις. Κάπου εκεί αρχισαν και οι προστριβές μας με την Χρύσα. Το αγόρι μου ήταν στο νοσοκομείο... Καταλαβαίνεις την ψυχολογία μου...
Ήμουν στο τσακ να τα παρατήσω όλα και όμως δεν το έκανα γιατί είχα δώσει υπόσχεση σε μία κοπέλα... Α ρε Αθηνά...
Μου έφυγαν πολλά χρήματα στον εξοπλισμό τον οποίο και έψαχνα μήνες. Μπουφάν, μπότες, ισοθερμικά, κασκόλ, πουλόβερ, χοντρές κάλτσες, laptop, ψηφιακή... Και μεταξύ άλλων να έχω να παίρνω και την Ka8y τηλέφωνο κάθε φορά που είχα απορία για οτιδήποτε. Δεν είχαμε και καλές σχέσεις τότε...

Όλα ήταν ένα αστείο μέχρι την στιγμή που αγόρασα τα εισιτήρια τον Ιανουάριο... Το αστείο τελείωσε απότομα όμως στο αεροδρόμιο.

Συνεχίζεται...

My Brighton Soundtrack

2005-05-30T21:24:00.000+03:00

Sounds that remind me of my six months there, even now.

When I arrived:
‘Oh! You Pretty Things’, David Bowie
‘Stephanie Says’, Velvet Underground

The Greek Sounds:
‘Που να γυρίζεις’, Παύλος Σιδηρόπουλος
‘Ντιρλαντά’, Νίκος Ξυλούρης
‘Σε θέλω’, Βαγγέλης Γερμανός
‘Λάσπες’ Σωκράτης Μάλαμας

The hits:
‘Praise you’, Fatboy Slim
‘Hey Boy, Hey Girl’, The Chemical Brothers
‘Rendez Vu’, Basement Jaxx
‘She’s in Fashion’, Suede
‘Turn Around’ Phats & Small

… and the ultimate Brighton record:
‘Quadrophenia’, The Who

Brighton

2005-05-29T19:13:00.000+03:00

Οταν η ttallou πρότεινε να ξεκινήσουμε αυτό το blog κάθησα και σκέφτηκα: Τι θυμάμαι πια από αυτό το χειμώνα του ’99; Κι αυτά που θυμάμαι, τι αξία έχουν;

Τελικά θυμάμαι πολλά και οι αναμνήσεις αυτες ειναι πολυτιμες. Για ‘μένα, για τους άλλους δεν έχει σημασία…

Θυμάμαι:

- Το πρώτο σπιτι με τις κρεμασμένες πολυχρωμες κουπες σε γάντζους κάτω από τα ντουλάπια της κουζίνας,
- Radio 4: ‘Archers’ την ώρα που μαγειρευα,
- Τη Whiskie, τη γάτα που μου έκανε παρέα,
- Κρυο. Η θέρμανση έκλεινε στις 10,
- Το πρώτο party σε εστια. Οπου έπινες οτι έφερνες,
- Το πρώτο μου μαθημα Gender Studies. Τα ματια μου άνοιξαν διάπλατα,
- Την εκδρομή στην Οξφόρδη. Να ρίχνει καρέκλες κι εμείς να στεκόμαστε στη βροχή και στις λάσπες και να παρακολουθούμε rugby,
- Το Grapevine, pub του students’ union,
- Μια νίκη της Bayern Munich που ο Γερμανός συγκάτοικος πανηγύρισε,
- Formula 1 στην TV την Κυριακή το πρωί,
- Indian, home made από τον Umang – Ινδό συγκάτοικο,
- Ένα τρελό μεθύσι με ρακή που είχε στείλει η γιαγιά,
- Ηλιοθεραπεία στο Level και παγωτοπόλεμο,
- All you can eat for £5,
- Τα μπλε μου πόδια από την κρύα θάλασσα του Brighton,
- Τους γλάρους να πετάνε πάνω από το Palace Pier,
- Τη γαλλική ακτή που διαγραφώταν στον ορίζοντα τις καλοκαιρινές μέρες,
- Χιόνι στην παραλία,
- Fish and Chips,
- Chips with Mayo: Εισαγωγή στην Ολλανδική κουζίνα,
- Την αγαπημένη μου θέση στη βιβλιοθήκη δίπλα στο παράθυρο και τον τύπο που πάντα καθόταν στην απέναντι θέση,
- Τη συμφοιτήτρια που αποφάσισε να σπουδάσει στα 46 γιατί ‘ποτέ δεν είναι αργά’,
- Τουρνουά μινι-ποδοσφαίρου, το οινόπνευμα και τα hansaplast στην τσάντα μου για τους τραυματίες, και τις Grolsch στην τσάντα της Jorine για τους θεατές ,
- Εκδρομή στο Λονδίνο και shopping για νυφικό στο Camden Town,
- Το ψευτικο tattoo από henna που σόκαρε τους γονείς μου όταν το είδαν,
- Εισαγωγή των βορειοευρωπαίων στην τελετουργία του ελληνικού καφέ ,
- Ξυλούρης και Bowie στο κασσετόφωνο και νεύρα τσατάλια για τον Daniel,
- Σουηδικό πρωινό,
- Ποδηλατάδα από το σπίτι στο Πανεπιστήμιο,
- Big Saisbury’s το πιο μεγάλο super market που είχα δει,
- Την πρώτη μου βραδινή έξοεδο στην πόλη,
- Το θεό που χόρευε στη μπάρα και το γκόμενό του που χόρευε δίπλα του ,
- Την κοπέλα που προσπάθησε να μου ‘πιάσει κουβέντα’ – shocked but flattered,
- Περαντζάδα στο Lewes,
- Frisbee έξω από τη βιβλιοθήκη,
- Τον αποτυχημένο μουσακά που ετοίμασα για την Claire και τη Josee και που δεν έφαγε ούτε η Whiskie,
- Το σταθμό του τρένου,
- Τα ραντεβού στο Ρολόι,
- Τα δισκάδικα στα North Lanes,
- Την πιο φτηνή ζακέτα που αγόρασα στη ζωή μου και που ακόμα φοράω,
- Τα Brick’a’Brack,
- Τον αποχαιρετισμό στο σταθμό του λεωφορείου όταν έφευγα. Πώς έκλεγα στο αεροπλάνο της επιστροφής…

Του κόσμου τα προγράμματα

2005-05-26T22:01:00.000+03:00

Αναλυτικά εδώ

Ταξίδι στο ταξίδι...

2005-05-24T20:58:00.000+03:00

Στη Νοτιο-Ανατολική Αγγλία ο πιο γρήγορος τρόπος να πας απο τη νότια ακτή στην ανατολική είναι μέσω Λονδίνου. Αυτό το ανακάλυψα μόλις έφτασα στο Ashford. Κερδίζεις χρόνο λοιπόν, που είναι πολύτιμος. Χάνεις όμως άλλα πράγματα.

Το τρένο από Ashford προς Devon είχε πεντάλεπτη καθυστέρηση, πρώτη μου 'μεσογειακή' εμπειρία στη Βρετανική νήσο. Μπήκα βιαστική στο βαγόνι που σταμάτησε μπροστά μου και δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία στο γεγονός ότι το τρένο αποτελούνταν από δύο βαγόνια όλα κι όλα. Βλέποντας ότι είχα στη διάθεσή μου όλες τις ελεύθερες θέσεις, επέλεξα την τρίτη δεξιά προ του τέλους θέση δίπλα στο παράθυρο.

Άνοιξα το βιβλίο μου και προσπάθησα να βυθιστώ στην αγγλική λογοτεχνία. Ούτε θυμάμαι τι βιβλίο διάβαζα τότε. Σε δέκα λεπτά το βιβλίο είχε κλείσει κι εγώ ανακάλυπτα ότι ήμουν μοναδικός επιβάτης.

Ήταν μια παράξενη αίσθηση. Στην αρχή τρομοκρατήθηκα, σκέφτηκα ότι μπορεί στον επόμενο σταθμό να μπει κανένας μεθυσμένος μισογύνης (κάθε μέρος έχει κι από έναν τέτοιο), μετά όμως από την πρώτη στάση κατάλαβα ότι το τρένο θα ήταν ολοδικό μου μέχρι τον τελικό προορισμό.

Παραδόξως ο καιρός ήταν πραγματικά καλοκαιρινός σε όλη τη διαδρομή. Ηλιαχτίδες έπεφταν πάνω στα γδαρμένα δερμάτινα καθίσματα και φώτιζαν πιο έντονα το πολυκαιρισμένο πάτωμα. Ήλιος και ζέστη, δύο πράγματα που μου είχαν λείψει αυτούς τους πρώτους μήνες στην Αγγλία. Τελικά είχα δίκιο που είχα έρθει εδώ κι ας γκρίνιαζα όλη την ώρα κι ας ήξερα ότι η καλή μέρα δε θα κρατήσει.

Όταν έφτασα στο Devon είχε ήδη συνεφιάσει και μετά από λίγη ώρα άρχισε να βρέχει. Και δε με ένοιαζε. Ήμουνα ελεύθερη να κάνω ότι θέλω, να βραχώ, να πάω στην pub, να πάρω το τρένο πίσω. Κι εγώ απλά τελείωσα τη βόλτα μου και κάθησα ν' απολαύσω την ανοιξιάτικη μπόρα που τέτοια δεν είχα ξαναδεί...

Σημείωση: Από το Brighton είχα ξεκινήσει, έτσι για να ακολουθούμε και τους κανόνες της οικοδέσποινας ttallou...

Αμβούργο

2005-05-22T01:06:00.000+03:00

Δεν έχω πάει!
Αλλά Θεού θέλοντος φεύγω το Φλεβάρη!
"Υπομονή" ως τότε!

Έι, homo Erasmus!

2005-05-21T16:23:00.000+03:00

Τα τελευταία χρόνια η Erasmus Airlines προσφέρει στους Ευρωπαίους φοιτητές την ευκαιρία να ανήκουν για διάστημα από έξι μήνες έως ένα χρόνο στο νέο ανθρώπινο είδος, τον Homo Erasmus (άξιος συνεχιστής του Homo Sapiens).

Για αυτό το διάστημα οι φοιτητές συνεχίζουν τις σπουδές (λέμε τώρα…) σε πανεπιστήμιο της επιλογής τους στο εξωτερικό (Ευρώπη) εμπλουτίζοντας τις εμπειρίες τους.

Η κοινή διαπίστωση ότι κατά γενική ομολογία οι φοιτητές αυτοί επιστρέφουν τρις-ευτυχισμένοι και κολλημένοι σε όσα πέρασαν, μας οδήγησαν στην απόφαση να φτιάξουμε ένα blog με οδηγίες προς ναυτιλλόμενους και αναμνήσεις από τις φιλόξενες πόλεις.

Όσοι πιστοί, προσέλθετε με γράμμα στο mail μου, ώστε να γίνετε «συνεργοί στο έγκλημα» και η ιστορία σας να μπει στη σελίδα.

Thanx/Merci/Danke/Gracias

Ttallou

ΥΓ: Θα πρότεινα οι ιστορίες του καθενός να φέρουν τον τίτλο της πόλης που τον φιλοξένησε και να μην ξεχάσουμε να αναφέρουμε το αντικείμενο των σπουδών μας